Vr 8 mei Torremejia - Merida 16 km 7:40-11:40 bewolkt/zon Iedereen staat wat later op, het is maar een korte etappe. Er valt ook weinig over te vertellen - we lopen langs de weg, wijngaarden en rommel - dus dat doe ik ook niet. Alhoewel, onderweg moest ik nodig, meestal lukt het alles te lozen als je opstaat, en ik vraag bij een portiershuisje of ik naar de asseos mag. Kennelijk kijk ik niet benauwd genoeg, want het antwoord van de man is: lo siento en nog meer mitsen en maren. Ik moest nog een eind lopen om door wat struikgewas onttrokken aan de nieuwsgierige blikken van voorbijrazende automobilisten mijn behoefte te kunnen doen. En het was maar net op tijd. Genoeg hierover. De rest van de tocht is simpel. Op het einde komen we nog Jan en Arie tegen. Ze hebben hun grijswitgelokte kompaan verloren. Omdat er onderweg geen bar was, nemen we even over de Romaanse brug een koffie. Even bijkomen. Het is een primitieve herberg, het kost weinig, maar er is ook niets. Als Kees zich inschrijft, komt hij er achter dat hij mijn credencial heeft. Ik blijk de zijne te hebben. Die mooie meid van gisteren heeft ze verleidelijk glimlachend verwisseld. Het zij haar vergeven. Merida is een oude Romaanse stad.Vooral Ben kwijlt bij het zien van die hopen steen en begint spontaan geschiedenisles te geven. De poort Trajanus met daarachter de tempel Culto Imperial en de Alcazaba met de tempel van Diana. Gelukkig is die laatste vlak bij het Plaza Mayor, want inmiddels heb ik behoorlijk dorst gekregen van al die oude troep. Ook Kees kan wel wat vocht gebruiken. Zodra we zitten gaat Ben nooddruftig met zijn mobiel aan de slag. Kees kan niet achterblijven, maar het lukt hem niet verbinding te krijgen. Later spreekt hij de wijze woorden: het leven is hard en meedogenloos en slechts zelden zacht en vol mededogen. Denk daar maar eens over na. Na de verfrissing gaan we naar het theater en amfitheater. In het eerste worden toneelvoorstellingen en dergelijke opgevoerd. Het tweede is geschikt voor allerlei doeleinden, zoals gevechten tussen gladiatoren. Er zijn er juist zes aan het oefenen. Toegegeven, de mannen hebben mij overgehaald het complex te bezoeken en het is de moeite waard geweest. Terug in de herberg blijkt die volgepropt te zijn. Er slapen zelfs mensen op de grond. De was van Kees en mij is wel gedaan, maar niet opgehangen. Als die nog maar droog wordt. Ben en Kees zijn op zoek naar een hostel voor morgenavond, terwijl ik bij de herberg de blog bijwerk. Later lopen we er langs om kleding achter te laten, zodat hun rugzak morgen lichter is. Via de waard bestellen we een kamer in een ander hostel voor Annelies en Riecky. Ze zien erg naar Ben en Kees uit en zullen mij missen, aldus een whats app bericht. We lopen de stad rond om ergens te eten. Het is inmiddels druk geworden en er is heel veel jonge jeugd op straat. We genieten van ons laatste avondmaal, ik breek het brood en geef ieder een stukje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten