Op een mooie Pinksterdag

Zo 24 mei Riego - Tabara 34 km 7:35-15:15 zon
Wakker worden door het licht en dan eten. Wat een zegen. Rustig verlaten we het pand na afscheid genomen te hebben van de Spaanse fietsers. De route loopt op afstand parallel aan de weg. Je hebt er geen last van.
Het is Pinksteren, zegt Gilbert. Tegelijk schiet het liedje 'Op een mooie Pinksterdag' door m'n hoofd en dat blijft er de gehele dag inzitten. M'n opa, m'n opa, m'n opa, in heel Europa was er niemand zoals hij, zong Leen Jongewaard. We zullen de serie van 'Ja zuster, nee zuster' nooit meer kunnen zien wegens valse zuinigheid. De tapes zijn gewist en voor andere opnames gebruikt. Echt Nederlands. Net zoals de HSL Ansaldo Breda. Waarom niet gewoon de Thalys gekocht, iets duurder maar reed al jaren. En zo kun je nog wel even doorgaan.
Na een goed uur zijn we in Granja de Moreruela. Hier gaat de Via de la Plata noordwaarts door naar Astorga en buigt de Camino Mozarabe naar het noordwesten af richting Santiago de Compostela. Die laatste volgen wij en komen in een schitterend gebied terecht. Woorden en foto's schieten hiervoor tekort. Ga er zelf lopen zou ik zeggen.
Na de mooie brug over Rio Esla moeten we: de eenvoudige maar saaie route of het klauterwerk. Wij kiezen voor de laatste. Een geweldige route langs de rivier met prachtige uitzichten. We nemen er een uitgebreide koffiepauze, hoewel de koffie ontbreekt. Volgens Paolo komen we nu langs een spookstad. Dat was hem dan, zeg ik, er valt alleen niets van te zien. We lopen nog uren door natuurschoon voor het dorp Faramontanos in zicht komt. Hier tanken we even bij. De lokale bevolking doet hetzelfde en het is dan ook goed druk in de bar. Na een half uur komen ook het Spaanse stel en Nils binnen. Hij heeft een behoorlijk opgezwollen enkel. Misschien helpt een ijszak, adviseer ik. Zij blijven hier overnachten.
Wij gaan door naar Tabara, nog bijna 6 kilometer. We gaan over de weg, dat scheelt wat en het is niet druk. De herberg ligt helemaal aan de andere kant van het dorp, ergens buitenaf. Maar goed dat we eerst een stevige pint hebben genomen. In de herberg treffen we Victor, Michael, wiens voeten het niet meer doen, en Alberto en Marcello. Het is druk. Kom ik daar Luiciano tegen. We drinken wat en praten bij. Hij ziet er moe uit. Jorge houdy siësta.
Het avondmaal wordt gezamenlijk genuttigd in de herberg. De tafels zijn in een vierkant gezet en iedereen zit er omheen. Af en toe vraagt Jose de hospitalero het woord. Hij heeft het maal bereid, soep vooraf, paella als hoofdgerecht en Rujo toe. Het is gezellig. Je hoort alle talen, maar Spaans en Engels overheersen.
Met zoveel mensen en Alberto en Marcello op de zaal vrees ik het ergste voor de nacht.