Salamanca

Wo 20 mei Salamanca zon
Jammer, maar zo gaat het nu eenmaal op de camino. Jorge heeft gisteravond besloten om met Luiciano door te lopen. Een grote stad betekent vaak het scheiden der wegen. Gabrielle gaat ook door, hoewel die vals speelt door regelmatig een taxi of bus te pakken, en Mona stopt hier. Ze bezoekt hier en in Madrid wat vrienden en gaat vervolgens naar huis. Ze heeft een jaar in Salamanca psychologie gestudeerd. Blijven Nils en ik over. Bij het ontbijt zitten naar later blijkt een fluitiste en een componist aan tafel. Het gaat al gauw over muziek, concertgebouwen en akoestiek. Nils haakt al gauw af en gaat naar een andere ruimte. Zij heeft ook in Nederland opgetreden: in Museum Boymans, het Stedelijk Museum enz. Eerst eens uitzoeken waar we de bus morgen moeten pakken om de stad uit te komen. Bij de toeristen informatie geeft een Belgische die stage loopt mij de gegevens. Om zeker te weten dat we morgenochtend niet hoeven te zoeken, gaan we naar het aangegeven busstation. Daar word ik van het kastje naar de overbekende muur gestuurd. Een vrouw bij de informatiebalie spreekt geen letter over de grens. Ik begrijp er uit dat de bus niet hier op het station stopt, maar een stuk verderop op een avenue. We lopen erheen en na nog wat vragen sta ik bij de juiste bushalte. Het heeft even geduurd, tijd voor een bak koffie. In de vitrine ligt torreznos, neus van de stier.
We lopen door naar de kathedraal. Er zit een gitarist te spelen. Ik zeg: Concierto de Aranjuez. En hij begint het te spelen. Ik luister het zittend op de grond af en geef hem daarna applaus. Geld had ik hem al gegeven. Na een stempel in onze credencial en de entreegelden kunnen we de kerk binnen. Een geweldig gebouw met enorme zuilen om het kolossale dak te dragen. Een ingeblikte stem leidt ons langs de hoogtepunten. Ik kijk liever zelf rond, dan telkens naar het verhaal te moeten luisteren. Een paar mensen zijn bezig met een muziekstandaard uit te klappen. Ik vraag wat ze gaan doen. Oefenen voor vanavond, is het antwoord. We worden nog getrakteerd op het samenspel van orgel en accordeon. Hierna gaan we op zoek naar de astronaut die is uitgehouwen in de boog van de entree. Er is net een schoolklas met jonge kinderen op zoek naar de figuur, die daardoor eenvoudig te vinden is. Michael komt langs als Nils en ik een pint drinken. Hij was eergisteren 40 jaar getrouwd, maar heeft doordat hij geen telefoon kon vinden, hij heeft bewust geen mobieltje meegenomen, zijn vrouw niet kunnen bellen. Toen heb haar gisteren wel lukte, kreeg hij de volle laag van onbegrip over zich heen. Nu heeft hij een prepaid toestel gekocht. Hij loopt nog steeds slecht, maar gaat morgen toch voor de volle afstand. Ik raad hem nog aan bus 23 te nemen, want het is erg vervelend een stad uit te lopen.
Ik zit op een van de stenen banken op het Plaza Mayor. Het is vroeg in de avond. Op het plein gonst het van mensen die van de avondzon genieten. Het plein is 50 bij 50 meter schatten een Spaanse man die naast me zit en ik. Rondom staan de gebouwen van vier lagen in okergele natuurstenen. De drie bovenlagen bestaan uit vensters. Op pleinniveau uiteraard de bogen met de schaduwrijke gangen. Tussen de bogen hangen gebeeldhouwde portretten van vorsten door de eeuwen heen. Van de voor ons belangrijke Karel V en Philips II heb ik foto's gemaakt. Het plaveisel bestaat uit grote 50 bij 50 natuurstenen, recht gelegd met door het midden diagonalen. Het is een stad voor studenten en schoolreisjes. Het plein is dan ook druk bezet met jongeren, waarvan een op de grond zit. Een oudere man met een stok begint een praatje met zo te zien een buitenlandse studente.
Ik ga op zoek naar de anderen, want we hebben om acht uur afgesproken om gezamenlijk te gaan eten. Niemand op het plein te vinden. Ik loop terug naar het hostel en kom onderweg Jan en Benedicte uit Ieper tegen. Wij terug. Een groep muzikanten speelt prima muziek en trekt veel publiek. Op een van de terrassen vinden we de anderen. Als die hun glas leeg hebben, gaan we naar een aanbevolen restaurant. Het is gezellig aan tafel. Na afloop nemen we afscheid van het Belgische stel, het leuke Belgisch-Duitse koppel Rita en Dieter dat elkaar op een eerdere camino heeft ontmoet, en Charlotte. Zij gaan niet verder.