Zwarte zwijnen

Za 2 mei Castilblanco - Almaden de la Plata 30,4km 6:00-13:10 zon, warm Achterlijk vroeg, om 5 uur, begint een man zijn boeltje in te pakken om weg te gaan. Hij was het ook die gisterenavond luid snurkend mij en waarschijnlijk ook anderen wakker hield. Malloot, iemand die denkt dat ie alleen op de wereld is. Om kwart voor zes wordt iedereen nerveus en zodoende sta ik in het donker buiten. Niets te zien. Een enkele bar en broodjeszaak is al open. Rare jongens die Spanjaarden, ze hebben het complete dakvenster verschoven. Ik zie Ben en Kees lopen, en haak bij hun aan. Je kunt maar beter met z'n drieën fout lopen, dan alleen. Veel wordt er niet gezegd, alleen de hanen schreeuwen hun keel schor. Als het licht is, ga ik ze voorbij. Ik loop net iets harder. Het is wederom een mooie ochtend. De zon kleurt de lucht goudgeel en de vogels trekken aandacht van hun soortgenoten. Na twee uur neem ik een break. Eerst een broodje eten, want dat had ik door het snelle vertrek nog niet op. Ben en Kees komen bij me zitten. De route loopt op de weg en wel ruim 15 km. Niet gezellig, maar is niet anders. Het natuurpark Sierra Norte laat Spanje echter van een andere kant zien. Prachtig! Wat een kleuren. Eerst een bos met kurkeiken, dan volgen eucalyptussen en als laatste dennen. Maar de bloemen zijn misschien wel het mooist. Een hert loopt wat zieltogend rond. De beroemde zwarte zwijnen hebben zich niet laten zien. Bij de ingang van het park staan duidelijk gele pijlen. Een paar Spaanse dames hebben ze al kwebbelend over het hoofd gezien en ik roep ze terug. In het park is een brandweerkazerne waar water te tappen is. Ik vraag aan een van de mannen of ze ook koffie schenken. Het laatste stuk in het park gaat stijl omhoog. Wat moordend met deze hitte. We moeten regelmatig in de schaduw bijkomen. Op de overgang heb je een overzicht over het park en aan de noordzijde naar Almaden. Nu nog een enkelbrekende afdeling en dan wenkt een man met een stok me voor zijn herberg. Ik vertel hem dat ik in een andere wil overnachten, maar die blijkt gesloten. Zo sta ik even later weer bij hem. Langzaam druppelen ook de anderen binnen. Ik doe mijn ding en zelf een was. Hij blijkt een ongeluk gehad te hebben met een tractor en toont me foto's van zijn zwaar gewonde been. Het drietal drinkt weer een pint en Carmen, een Spaanse die ook vloeiend Duits en Engels spreekt - ze werkt voor een Internationale firma, en haar Ierse kompaan schuiven aan. Kees en ik halen nog wat boodschappen voor morgen. We hebben besloten om morgen eventueel 10 km voor Monesterio in een hotel te overnachten, anders wordt de tocht weer 35km.
We dineren met Annaloes en Riecky. Zij nemen tinto de verano en wij ander vocht. Telkens als we iets voor het menu peregrino willen bestellen blijkt het er niet meer te zijn. Ik vraag Annaloes wat ze schildert. Ze laat haar werk op een tablet zien. Het zijn grote kleurige figuratieve werken van 170 bij 100, uitgevoerd in acryl. Veelal begint ze met het opbrengen van wolken kleuren, waar ze dan iets in ziet en dat verder uitwerkt. Exposeren vindt ze teveel gedoe.
Riecky verhuurt huizen. Kijk maar eens op www.lascastanetas.nl