Warm

Vr 1 mei Guillena - Castilblanco de los Arroyos 18km 7:15-11:15 zon Met de gekte van de Camino staat iedereen weer belachelijk vroeg op. Het is nog tot 7:15 uur donker. Je moet vanzelf meedoen, want wakker ben je toch. Vandaag is de tocht niet zo lang, 18 km. Wel stijgt het naar 300 meter en de zon doet flink zijn best. Het wordt tegen de 30 graden. Nadat Guillena is achter gelaten, wacht een uitgestrekt landschap met slechts twee huizen tussen de dorpen. De pelgrim is dus op zichzelf aangewezen voor water en voedsel. Ik loop tussen olijfgaarden. Af en toe brengt onkruid wat wijziging in de kleur. Gele brem geurt heftig. Paars, violet, rose, wit, geel, groen, wat een kleurenpracht. Achterom kijkend zie ik voor de laatste keer Sevilla. Voor me ligt het andere Spanje, groen en leeg. Een moeder patrijs schiet met wel 12 kleintjes voorbij. Na 2,5 uur neem ik een break. Al snel komen Spanjaarden en Fransen bij zitten, en wordt het nog leuk. Er wordt wat gegeten en gedronken, en de voeten worden verzorgd. Na de p.v. gaat ieder weer op zijn eigen tempo door. Regelmatig passeren er mannen op mountainbikes. Verderop wachten ze op elkaar en eten wat. Ik krijg ook een dadel aangeboden. Het laatste stuk loopt langs de weg. Als we bij de herberg aankomen, is deze nog niet open. De waard komt echter ruim voor de aangegeven 12:00 uur aan. Er staan 10 stapelbedden in de zaal. Natuurlijk zijn de douche en de wc weer onhandig in dezelfde ruimte geplaatst. Als ik op een terras na tien minuten nog niet geholpen ben, ga ik op zoek naar een winkel. Daar koop ik wat broodjes enz. In de herberg eet ik ze en ga daarna op mijn bed bijkomen. Op de kerk zijn verschillende bewoonde ooievaarsnesten met jongen. Ben en Kees lopen er ook rond. Bij het restaurant tegenover de herberg drinken we wat en beginnen te filosoferen over godsdienst. Zij hebben elkaar tijdens een studie filosofie ontmoet. Kees is bijna 70 en chirurg in ruste, Ben is econoom en geeft les aan studenten. Hij is mijn leeftijd. En nu wordt het tijd doden tot half negen, want dan krijgen Spanjaarden pas honger. We genieten ons menu met vijf Nederlanders en een Spaanse. Riecky woont al ruim 30 jaar in Spanje, waar ze huisjes verhuurd. Anneloes geeft les en schildert. Ze klaagt over de vele administratie die bijgehouden moet worden en vindt in Ben een medestander. Tegen tienen gaan we terug naar de herberg.