Bijbaantjes

Ma 8 juni Vilaserio - Logoso 23 km 6:55-12:20 zon
Halverwege de nacht word ik wakker, het regent. Het grote tuimelruim staat meer dan plat open om volgens de meeste mensen zo meer lucht binnen te krijgen. Ik betwijfel dat, want het raamgat waar die lucht doorheen moet wordt er niet groter door. Goed, even geen natuurkundige beschouwing, maar wel het feit dat het regenwater op die manier naar binnen loopt. En ja, ik hoor het water voor mijn bed op de grond spetteren. Dit probleem is gemakkelijk te verhelpen, maar daarvoor moet je je bed uit en normaal hoor je de gehele nacht door mensen naar de wc gaan, doch deze overvloed aan binnenkomend water mag ik oplossen. Ik stap uit bed en geef het raam en zetje, sommige oplossingen zijn eenvoudig.
Om vijf uur zijn de Duitse knapen al aan het rommelen om weg te gaan. Ze gaan 23 km lopen en het is niet warm. Waarom zo vroeg? In de loop van een uur gaan er nog meer stil weg. Nou daarna gaan wij ook maar. Het restaurant is nog niet open. Heel dom want ze laten meer dan 100 Euro aan omzet liggen.
Het is een fraaie zonsopgang. Een groepje Japanners staat het uitgebreid te fotograferen. Galicia is groen en golvend. Boeren houden koeien in stallen. Geen megastallen en zeker ook geen luxe. Twintig dieren slijten hun leven in het half donker. Tragisch en triest.
Elmar, zo heet de Duitser die ik gisteren heb ontmoet, haalt ons in. Toen begin hij al binnen een paar minuten op mijn nuchtere maag over de vervuiling, opwarming en economische crisis. Doorgaans bewaar ik deze leuke onderwerpen voor na een stevig avondmaal onder een lekker glas bier. Elmar maakt grote rustige stappen in een continu tempo. Hij gaat vandaag richting Muxia.
In de dorpjes waar de camino doorheen loopt is niets, wat huizen en horeros, dat zijn graanschuurtjes op pilaren met platte stenen waardoor de muizen niet naar boven kunnen klimmen. Hier staan hele oude exemplaren.
In Logoso staat ons hostal. Eigenlijk hadden we nog tien kilometer willen doorlopen, maar tussen hier en Cee is geen herberg. Ik handel in de bar de zaken af en zeg, dat ik niet weet waar Guy is. Die blijkt later voor het hostal zijn lunch aan het nuttigen. Dat doe ik na een opfrisbeurt in de bar.
Guy is pensionado. Hij heeft als econoom in de agrocultuur gewerkt en weet dan ook aardig wat van planten en bomen. Nu geeft hij les in Occitan, een oude taal die in het zuiden van Frankrijk wordt gesproken. Iets wat de Franse regering ontmoedigt. Ik vertel hem over mijn bijbaantjes, naast huisman, schilder, tuinman, loodgieter, timmerman en noem maar op. Ik snap niet, dat ik zo lang van huis kan.
Een van de twee vrouwen in de bediening maakt veel geluid en rent door de zaak, de ander is veel rustiger en staat in de keuken. Ik vind het knap, hoe ze zoveel eten achter elkaar kan klaarmaken en dat ze niets zegt van het geschreeuw van die ander. Ik zou er in ieder geval niet tegen kunnen. Ze vraagt of we nog koffie willen. Guy neemt het niet, anders kan hij niet slapen. Dat heb ik op eerdere tochten ook meegemaakt met Fransen, watjes zijn het.
Op de tv zie ik, dat er een pelgrim op de camino frances net voor Santiago is aangereden en overleden. Er staan langs die camino meer kruisen. Langs wegen lopen is niet leuk en zeker niet zonder gevaar, het blijft uitkijken.