Klasgenoten

Zo 7 juni Santiago - Vilaserio 34 km 6:30-15:25 zon
We nemen afscheid van elkaar: m'n maatje Jorge en ik. Hij nog steeds zoekend naar zichzelf en een vrouw, al weet hij het zelf niet. De wereld draait om hem en concessies zijn moeilijk te verlenen. Ik had hem horen telefoneren over een reisje naar een prachtig eiland voor de Spaanse kust, maar hij heeft het mij niet gezegd. Langs mijn neus vroeg ik gisteren of hij nog door zou lopen naar Finistera en toen pas zei hij, wat hij van plan was. Hij heeft mij misschien meer verteld dan anderen. Zeker over zijn vader. Vrijdag heeft hij hem gebeld om hem te feliciteren met zijn verjaardag. Zijn vader reageerde gelukkig positief en vond het fijn dat Jorge belde. Moet je voorstellen wat dat voor een kind betekent, niet te weten of je vader of moeder het wel leuk vindt als je belt.
Over de etappe kan ik kort zijn: prachtige omgeving en dito weer. In Santiago vraag ik de weg aan een Spaanse knaap. Een Fransman komt er bij staan. De knaap wijst ons over de weg, wat later een omweg blijkt. Waarschijnlijk is hij geen loper. Guy, de Fransman, wil ook naar Finistera en Muxia lopen en net als ik eventueel naar La Coruna. We lopen wat te zoeken met gps om weer op de camino te komen. Daar loop ik een Duitser tegen het lijf en we lopen met z'n drieën op. Soms bijelkaar, dan weer honderden meters uit elkaar. Uit een bar hoor ik 'holandais' roepen. Het is een Fransman van de Via de la Plata. De normale etappe eindigt in Negreira, maar het is pas half twaalf. Ik stel voor door te lopen naar Vilaserio, 13 km verder. Guy en de Duitser voelen daar wel voor. Door een knaap bij de toeristinfo laat ik drie bedden reserveren. Een beetje meer actie zou wel goed zijn voor het cv van de knaap.
Het wordt steeds warmer en de temperatuur stijgt ruim boven de dertig. De camino stijgt ook, dus dat gaat gelijk op en is dubbel vermoeiend. De herberg is de enige in Vilaserio en druk. Er wordt veel Duits gesproken. Voor mij is het sowieso steeds schakelen tussen verschillende talen. Af en toe gaat het fout en prik ik tijdens een gesprek een woord in de verkeerde taal aan.
Tijdens mijn vorige lange looptocht van Reims naar Rome in 2011 kreeg ik een email van mijn jeugdvriendje Rene. Sindsdien hebben we elkaar een paar keer gezien. In Kaapstad waar mijn dochter woont en hij in de buurt een huis heeft. Deze ontmoeting ontaardde in de reünie van de 2e klas van de Vreewijkschool. Met hulp van verschillende klasgenoten hebben ruim 30 van de destijds 52 klasgenoten kunnen traceren. De reünie was volgens velen heel leuk en voor herhaling vatbaar. Deze blog wordt in ieder geval gevolgd door Tilly, zelf een fervent fietser, Maaike, Rene en Piet. De eerste drie wonen (deels) in het buitenland. Tot ziens.
Guy en ik eten het avondmaal. Goed voor het Frans, een taal die ik door de tocht van 2009 aardig geleerd heb. Het blijft nog lang warm, ik vrees voor de nacht.