De laatste snik

Di 16 juni Madrid zon
Mijn rugzak mag in het hostal blijven tot ik hem vanmiddag ophaal wanneer ik naar het vliegveld ga. Dat scheelt een hoop onhandig gezeul en ik hoef mijn grote wandelschoenen nog niet aan.
Ik loop met een omweg naar het Museo Naval, het is nog geen tien uur en dan kan ik nog ergens een desayuno nemen. Marcello had me het Museo Arquelogico aangeraden, maar ik houd niet zo van al die bijelkaar geraapte tot een vaas geplakte scherven waarvan de ontbrekende delen aangevuld zijn met klei. Geef mij maar bootjes, dus het Museo Naval. Het is een maritiem museum dat de schepen, zeehelden en navigatie instrumenten door de eeuwen heen laat zien. Ook vind je er oude landkaarten en globes. Met verschillende videopresentaties worden een held vereerd of de problemen van navigatie toegelicht. Al met al een aardig tijdverdrijf voor vooral heren.
Als ik op een bank tegen het beeld van Isabel II aankijk, word me een paar keer de weg gevraagd. Ik kan inmiddels wel gids worden. De rest van de tijd vul ik op met een rondje paleis en een menu del dia. Ik neem een cafe solo toe, maar dan corto zoals Luiciano ze altijd dronk. Het lijkt wel of de gehele struik met wortel en tak is meegemalen.
Ik ga terug naar het hostal om mijn rugzak op te halen en vervolgens de metro naar het vliegveld te pakken. Dit zijn de laatste tekenen van leven uit Spanje. Deze geweldige tocht zit er op.