Granada

UDi 19 april Granada
Even een dagje rust voor de voeten en wachten op mijn kompanen. Die komen pas laat in de avond.
Op aanraden van Kees ga ik naar het ziekenhuis. Toevallig is om de hoek een medisch centrum. Die sturen me door naar de ehbo van een groter ziekenhuis, maar de ehbo is pas vanaf drie uur open. Je zal een slagaderlijke bloeding hebben, om maar eens wat te noemen.
Goed nu ik toch in de buurt ben van het hostel waar Leonie en ik over een paar weken zullen slapen, loop ik naar binnen met de vraag om een zakje kleding te mogen achterlaten. Het antwoord is resoluut en nee. Dat is dan duidelijk. Ik terug naar hostel Ziri. En, vraagt de medewerkster die me zojuist het medisch centrum heeft gewezen, ben je geholpen. Ik doe mijn verhaal en aansluitend vraag ik of het zakje met kleding hier mag achter blijven. Geen probleem, naam, telefoonnummer en datum erop en even een aantekening in het boek. Scheelt weer een kilo. Het is kouder dan ik had verwacht, dus draag je warmere kleding en gebruik je de andere niet.
Op naar een bar voor een cortado. Kom ik langs Basilica Inmaculada San Juan de Dios. Gisteravond na zeer indringend klokgelui voor de avondmis zag ik door een kier van de deur al een deel van het interieur.  Nu blijkt het overweldigend: alles is goud en barok. Zuid-Amerika zal het edelmetaal wel geleverd hebben.
Na de cortado in de buurt van het ziekenhuis loop ik er naar binnen. Ik leg de situatie uit. Nee, je hoeft niet tot drie uur te wachten. Dan begint de inschrijvingsprocedure, alles van alles moet ik eerst invullen op een formulier en daarna wordt het nog eens dubbeldik overgedaan door een sympathieke vrouw die het in de computer zet en mij aanvullende vragen stelt. Om 11:54 uur bij dokter José Francisco Vargas Gonzalez. Na een minuut of tien ben ik aan de beurt. Hij kijkt even naar de blaren en begint te schrijven, het lijkt wel of ik doodziek ben. Of ik last heb van mijn maag. Nou nee, tot nu toe niet. Op het recept schrijft hij: Ibuprofen 600 tegen de pijn (uit ervaring weet ik dat je daarvan stevige maagpijn kan krijgen - had je geen last van je maag, dan krijg je het wel), Fulidine 250 of zoiets, tegen ontstekingen en een doos van 12 elastische compressen. Af te halen bij de farmacia aan de overkant. Daar blijkt de bestelling nog niet in de computer. Na een tijdje probeer ik het bij een andere apotheek, verderop. Waarbij ik aangeef, dat ik alleen het verband hoef. Uiteindelijk ga ik weg met DermaActive, een soort compeed dat je zelf moet knippen. Kosten 4 Euro zoveel. Dokter Kees moet er maar eens naar kijken, daarvoor mag hij tenslotte mee. Ieder zijn taak.
Terug naar het hostel loop ik weer langs de cymbal - een platte bak met snaren - speler, die al eerder de stemming aan mij heeft uitgelegd. Ik ben net door mijn munten heen en ga daarom een panaderia in, koop een brood, heb weer kleingeld en doe er wat van in de hoed van de muzikant.
In het hostel vertel ik het verhaal aan de receptioniste. Ze moet lachen om de hoeveelheid voorgeschreven medicatie. Als we verder praten blijkt ze Russische te zijn. Ze is 19 jaar geleden naar Spanje gekomen en er getrouwd.
Na een tijdje rust toch maar weer naar buiten. Ik bezoek het Monasterio de San Jeronimo, wat door de infodame is aangekruist. Het is een 16e eeuws klooster, sober maar toch ook rijk ingericht.
Voor een pizza of eigenlijk voor het snookeren ga ik weer naar dezelfde tent als gisteren. Allen tegen Mann, absoluut geen daverende partij, beiden missen veel stoten. Dit is niet de top. Het staat 6-2 als de pizza verorberd is en ik wegga.
Tegen 22:00 uur zijn Annelies, Ben, Kees en Riecky in het hostel. Het lijkt wel of ik ze gisteren voor het laatst zag. Na de check in gaan we wat drinken in een bar. Het is alsof we de camino van vorig jaar voortzetten en voor we het weten is het middernacht.