Moclin

YDo 21 april Pinos Puente - Moclin 16 km 08:40-14:15 zon
Op het gesnurk na goed geslapen. In de bar zorgen we voor een opstopping, maar met vier koffie en tostados maken we dagomzet goed. Snel verlaten we het dorp, waar je nog niet dood gevonden wilt worden. Wat een verschrikkelijke omgeving. Zoals de herbergier gisteren aangaf komen we langs de sportvelden en de begraafplaats. Bij de kruising rechtsaf richting Las Olivares. Voor ons straalt de wereld.
In Bucor is het zo'n blubberbende, dat ik terugloop naar de weg. Die volgen we een tijd totdat een gele pijl de natuur in wijst. Anna loopt voor en geniet van het blubberpad. Wij mannen zeuren constant, vindt ze. We houden van een goed onderhouden pad en schone schoenen. Hoe moet je anders dadelijk met goed fatsoen een bar in? Nu heb ik onder elke schoen een kilo klei hangen en het ziet er wel uit. In Las Olivares komt er een einde aan deze kwelling. Ik spoel de klei van mijn schoenen, plassen genoeg, en veeg ze verder schoon aan het vochtige gras. Zo, nu kan ik weer als geciviliseerde pelgrim te voorschijn komen.
Oudere wielrenners staan buiten de bar op het punt weer op te stappen en zwermen om Anna heen. Die voelt zich zeer vereerd en wil er zelfs met een op de foto. Aan een tafeltje gezeten slaan wij dat allemaal minzaam gade en drogen langzaam een beetje op.
Nu nog een klim van 350 meter en een paar kilometer. Kees en Anna blijven achter. Ben probeert mij te volgen en bekent later mij te willen achterlaten, doch met tien loopdagen in de benen blijf ik hem ruimschoots voor. Telkens als ik op een uitzichtpunt op hem wacht, hijgt hij als een postpaard. In Moclin wachten we onder het genot van een drankje op de achterblijvers om daarna een kamer voor vier in het hostel te betrekken.
De tijd vullen we op met een stukje lopen, een drankje, discussie, nog een drankje, eten, Prince is dood, enz. Soms gaat het ergens over, maar vaker niet.