Zere voeten

Za 16 april Guadix - La Peza 23 km 07:40-14:15 zon, wind
Eerst Wouter een WhatsApp sturen, want hij fietst met een stel makkers de Amstel Gold Race voor amateurs, 100 km over de Limburgse heuvels met verrassend stijle hellingen.
Om Guadix uit te komen raadpleeg ik maar even gps, want verschillende straten zijn door werkzaamheden afgesloten.
Na verloop van tijd kom ik in een dennenbos. Af en toe kom ik zelfs een sportieveling tegen.
Het daalt en stijgt steeds, de camino gaat dwars over een aantal rivieren heen. Mijn voeten doen zeer van de blaren eronder. Het loopt slecht en langzaam.
In Marchal is een belangrijk natuurmonument: een door rivieren uitgesleten patroon. Bij gebrek aan een bar neem ik bij de ingang van een begraafplaats even rust om mijn voeten wat te laten bijkomen. Dat is weer eens een andere plek.
In Los Banos zijn veel hostels. Naar ik later van een goed gesneden bardame te horen krijg, is dat vanwege de banos, de baden dus. Ze wil me de foto van de houdster Eva laten zien, maar haar mobiel werkt niet mee. Als ik op wil stappen, vraagt ze: zal ik je er even heen brengen? Ja, op zo'n uitnodiging kun je geen nee zeggen, maar door mijn voeten wil ik maar een ding en dat is in La Peza zijn. Ik laat haar teleurgesteld achter. Soms moet je hard zijn.
De omgeving is werkelijk mooi. Vandaag is het echter jammer, dat er na iedere bocht weer een komt.
Bij Puente Los Lobos, er zullen in vroeger tijden ongetwijfeld wolven hebben rond gelopen, gaat het onverminderd omhoog, om vervolgens tenenstotend naar beneden te gaan.
Het zoeken naar de albergue kost me 40 minuten. Omdat het ayuntamiento niet open is, moet de sleutel ergens anders vandaan komen en ik word van hot naar her gestuurd. Uiteindelijk brengt bar Oscar uitkomst. Na verschillende telefoontjes is de sleutelhouder gevonden. Hij en een andere man komen naar de albergue, een groot gebouw op een riante toekomst met veel pelgrims voorbereid. Ik slaap er vannacht alleen. De sloten worden nog even gesmeerd, voordat ze weggaan.
In de bar waar ik eet staat weer eens ouderwets stierenvechten op. De matador heeft een ooglap voor zijn linker oog wn grote bakkebaarden. Kennelijk een keer door een al te opgewonden stier op de horens genomen. Het lijkt me met een oog trouwens slecht de afstand in te schatten. Tijdens ruim een uur sneuvelen vier prachtige stieren.