Flamencoshow

Wo 11 mei Sevilla
Op m'n dooie gemak loop ik naar het busstation en heb nog tijd zat voor een koffie. De bus zou vertrekken van perron 5, het wordt 4. Het busnummer zou 55 zijn, het wordt 75. Mijn stoel nummer 27 zou aan de rechterkant in de schaduw zijn, het wordt links in de zon. Daar heb ik overigens geen last van, want die gaat schuil achter de wolken. En de klok in de bus, ... die staat nog op wintertijd. Over een paar maanden loopt ie weer gelijk, zullen ze denken. Ach, dit is Spanje, niets is wat het lijkt.
Op het nieuws had ik het al gezien: een groot regengebied bij Sevilla. En gaandeweg de rit gaat het regenen en steeds harder. Het wordt zelfs donker, de buitenthermometer van de bus geeft 10 tot 13 graden aan, terwijl het normaal makkelijk 25 graden is. Nog 97 km te gaan.
De A66 waarop we rijden heet Ruta de la Plata naar de Via die ik vorig jaar heb gelopen. Bij de afritten zie ik dan ook allemaal bekende namen.
Goed nieuws uit mijn vijver: mijn vissen zijn zo slim, dat ze zich voor meneer Reiger verstopt hebben gehouden. Ik vraag Marjolein het net over de vijver te spannen. Het is bloedheet in Nederland, zegt ze, terwijl ik hier door de zoveelste massieve bui rij.
Tegen twaalf uur arriveert de bus op Plaza de Armas, het grote busstation van Sevilla. Leonie komt ruim een uur na mij aan. Als ze uitstapt zeg ik: blijf maar zitten, we rijden twee haltes terug. U kunt beter een andere bus nemen meneer, zegt de buschauffeur tegen mij, dat is goedkoper. Mijn dochter zit al in de bus, reageer ik. We pakken twee haltes en zijn dan in de buurt van ons hostal bij de kathedraal. Het regent zo hard als we uitstappen, dat we tien minuten in de abri blijven staan. We besluiten eerst maar wat te gaan eten. Het bestellen verloopt wat moeizaam, omdat het omgevingsgeluid hoog is en de ober schreeuwt en steeds sneller gaat praten. Ik vraag of hij het menu ook op papier heeft. Zo dat gaat makkelijker.
Nou moeten we toch echt door de regen. Als mijn poncho heb aangetrokken gaat het steeds zachter regenen en het houdt zelf op. Kijk Leonie, dat heb ik nou altijd als ik even sta te zoeken komt er een mooie meid op me af en vraagt of ze kan helpen. Zij wel.
Spullen in het hostal en wij naar het Plaza de Espana met het grote paleis. Vanwege de heftige regenval is de tuin afgesloten. Naar de kathedraal lopend komen we langs allerlei schitterende gebouwen. Leonie is danig onder de indruk. We gaan even bij een kleinere kerk aan de kathedraal naar binnen. Leonie bekent, dat ze meer met de katholieke dan de protestantse kerk heeft. Ze komt oog in oog te staan met twee engelen. In de bar waar we wat drinken komt ze hierop terug. Met een collega heeft ze kort geleden een gesprek gehad en die heeft haar gezegd, dat ze altijd wordt begeleid door twee engelen en daar moest ze zojuist aan denken.  De rest van dit gesprek is niet voor deze blog.
Op weg naar het hostal komen we langs het Casa de la Guitarra, waar een flamencoshow zal worden opgevoerd. Leonie heeft dat nog nooit gezien en ik hou wel vam dit soort onverwachte dingen. We kopen met pensionado- en studentenkorting een kaartje. Aan de wand hangen vitrines met wel zestig gitaren erin, vanaf 1850 tot nu. We kunnen aan de zijkant bij het podium zitten en kunnen alles goed zien tot er massieve klomp vlees voor ons plaats neemt en even later nog twee forse personen. Mensen in de omgeving moeten erom lachen. De show bestaat uit gitaarspel, zang en dans. Dat laatste door een jonge vrouw, die Leonie al in de bar had gezien. Al met al een leuke show.