Lekker eten

Zo 15 mei La Puebla de los Infantes zon
Een strak blauwe lucht, voor het eerst in ruim een week. Leonie trekt haar korte broek aan, we gaan wandelen. Maar eerst een ontbijt. Gisteren was er bij de vrouw des huizes nog twijfel over of dit bij de prijs was inbegrepen, maar ik had overtuigend bewijs namelijk de uitdraai van de boeking in het Nederlands. Niet dat ze die kon lezen, maar ik wees haar fijntjes op de zin die vermeldde dat desayuno incluido was. En het ontbijt smaakt ons goed, misschien zelfs beter. Leonie pakt nog een paar bananen en cakejes voor onderweg.
De rit naar San Nicolas del Puerto via Constatina gaat door het mooie landschap van de Sierra Norte. Leonie geniet van het rijden over de bochtige weg. Aangekomen in San Nicolas vraag ik of er een wandelroute is. De man heeft het over de Via Verde. Na een koffie blijkt het een fietspad te zijn over een oude spoor, de rails zijn wel weggehaald, vanuit San Nicolas 9 km noordwaarts langs de rivier en evenveel kilometers de andere kant op. Wij gaan naar het noorden, maar wandelen grotendeels over het steenslagpad dat in de buurt ligt. Dit pad glooit wat meer. We genieten van de natuur. Na vijf kwartier kunnen we via een brug naar de andere kant van de rivier. Ik laat Leonie een blad van de eucalyptus ruiken, waar je verstopte neus van opengaat. Pas geleden stond in een Spaanse krant, dat ze de eucalyptussen willen verwijderen, omdat het een uitheemse boom is. Na een paar honderd  meter kunnen we linksaf een weg volgen of wadend de rivier weer oversteken. Ik voel voor geen van de twee en we gaan terug over de brug. Leonie mag van mij overigens best door het water, maar daar ziet ze bij nader inzien toch vanaf.
Op de terugweg komen we weer langs de camping waar een restaurant bij is. Het is even na een uur, maar we kunnen toch wat eten. En het is het lekkerste eten dat ik deze tocht heb gegeten. Een prima ensalada-mixta en stoofvlees. We eten onze buikjes rond. Als we weggaan komen de Spanjaarden in groten getale. Wel met de auto.
Leonie rijdt weer terug over de slingerwegen en geeft toe toch wel moe te zijn van de concentratie. Ik vertel haar van vroeger als we met een auto op vakantie gingen: een dag rijden, waarvan de laatste uren over binnenwegen, en dan nog spullen uitladen, tent inrichten, of zelfs nog opzetten, enz. Waarom doet een mens zoiets?
Voor het avondmaal wil Leonie naar een bar met een terras. Voor de laatste keer genieten van de zon. Ik zeg 'buenos dias', maar wordt direct door een dikke Spanjaard verbeterd. Het is 'buenas tardes', omdat het tussen twee en acht uur is, daarna zeg je 'buenas noches'. Bij ons is dat gemakkelijker, want goedendag werkt de gehele dag. Met de alcoholinname wordt het stemgeluid van de dikke steeds luider. Na het zoveelste drankje stapt hij in zijn auto.
Met de spullen al zoveel mogelijk ingepakt kunnen we met een gerust hart gaan slapen.