Benevento

Do 28-06-2018 Benevento zon
Een dag in Benevento om mijn gegeseld lichaam te laten herstellen en mijn rechter schoen in orde te krijgen.
Voor 6 uur - pelgrimstijd - word ik wakker. Nog maar een keer omdraaien. 8:45, dat is beter. Ik doe een was, ik doe een plas (dat rijmt), schrijf de blog van gisteren en reserveer een overnachting voor overmorgen. Ik spreek geen Italiaans, maar kom er steeds beter uit.
Ik zwalk een beetje door de stad, dat is hoofdzakelijk Corso Garibaldi en bezoek de hoogtepunten: de duomo, het amfitheater of liever gezegd wat daarvan bijelkaar geharkt is, de universiteit waar Nunzia heeft gestudeerd, een obelisk, drink een cappuccino terwijl ik in de krant een artikel lees dat in Leiden met een 3d-techniek het gezicht van Julius Caesar en anderen is gereconstrueerd, nog een kerk, en dan het Museo del Arcos. De pensionado mag voor 1 Euro naar binnen. Aan de linkerkant bevinden zich de oudheidkundige vondsten. Gelukkig staat er op een schildje bij wat er gevonden is, want de leeuw zonder kop, staart en ledematen lijkt toch verdacht veel op de stenen die hier als wegverharding worden gebruikt. De abstracte kunst van Mario Lanzione aan de rechterkant vind ik prima te verteren. Om één uur lopen de straten leeg: siësta.
Nadat de Romeinen de stad Maleventum rond 270 voor Christus veroverd hadden, veranderden ze de naam in Beneventum, wat 'goede wind' betekent.
In de kerk van Santa Sofia worden belangrijke relikwieën bewaard van San Bartolomeo, San Mercurio en nog een aantal martelaren bewaard.
In de namiddag loop ik de duomo Santa Maria Assunta binnen om een stempel in mijn credencial te halen en om te zien of ik twee kaarsjes kan aansteken.
Het is een prachtige kathedraal, van buiten oud, maar van binnen lijkt ie wel net door de aannemer opgeleverd. Ik zie een non en vraag ... die vraag hoef ik niet te stellen als ze mijn credencial ziet. Ze is opgetogen dat er nog mensen zijn die de weg lopen. Ze laat me ook het beeld zien van de zegening van San Pio Da Pietrelcina op 10 agosto 1910. In de reliekhouder is een door hem gedragen handschoen te zien.
Ik loop door de kerk en bij het kruisbeeld met Jezus steek ik twee kaarsjes aan. In het laatste halfjaar zijn twee voorbeelden voor mij overleden. Mannen die ondanks hun ziekte en tegenslagen de moed erin hielden. Ik hoop hen ooit weer te zien want we konden het goed met elkaar vinden. Jongens het gaat jullie goed.
Op naar de schoenmaker. 'Nog een half uurtje', zegt hij, terwijl hij de inwendige opbouw van de hak laat zien. Dat ziet in ieder geval goed uit. Ok, het wordt een Italiaans half uurtje, maar de schoen is gemaakt. Alleen de schuin afgesleten hak niet. En dat is nou weer jammer. Ik kom er wel mee in Leuca.
Tegen acht uur loopt de Corso Garibaldi weer vol met flanerende mensen. Bij een expositieruimte staan mannen in het pak en vrouwen met opgeklopte borsten en opgespoten lippen. Het plaatje moet wel kloppen.
Ik eet weer in hetzelfde zaakje als gisteren, zit op dezelfde plaats, eet een iets ander menu en kijk een iets andere wedstrijd. Het is zo simpel. De vrouw vraagt waar ik morgen heen ga, Buonalbergo, en wenst me een goede nacht en mooie tocht.