Vr 29-06-2018 Benevento - Buonalbergo 24 km 06:55-12:35 zon en bewolkt
Al om 5:45 uur krijg ik een Whatsapp. Mijn oudste dochter meldt dat het beter gaat met de kat. Ze staat iedere dag om 5:15 uur op. Ik ben een ochtendmens, maar zo ochtend ben ik nou ook weer niet.
Vanaf vandaag ga ik verder op de Via Appia Traiana. Het is een betere verbinding tussen Benevento en Brindisi. De oorspronkelijke Via Appia loopt zuidelijker. De Via Appia Traiana begint bij de triomfboog in Benevento die in 113 nChr is gebouwd.
Na een kilometer of vijf in de buurt van een tankstation word ik aangevallen door vijf zwerfhonden. Een automobilist ziet het en schermt mij met zijn auto af. Daardoor zijn de honden even afgeleid, maar als de auto doorrijdt begint het spel opnieuw. Heel vervelend. In Spanje zijn destijds heel veel zwerfhonden rond de pelgrimswegen gevangen, waardoor je er nu geen last meer van hebt.
Inmiddels heb ik genoeg loslopende achter me aan gehad of genoeg geblaf gehoord als ik een woning passeer. Een hond mag van mij blaffen als ik zijn terrein op kom en anders moet ie zijn bek dicht houden en stil blijven liggen. Dat scheelt een hoop lawaai en agressie.
Onderweg is er geen bar te vinden. Geen koffie vandaag. Een paar mannen zijn bezig met een muur, tenminste één. Ze beginnen een praatje met me en krijgen het nog warmer dan ze het al hadden. Ik vraag: broers? Ze lijken zo op elkaar. Nee, gewoon vrienden. Dan zal het wel inteelt zijn.
De laatste 8 kilometer tot Buonalbergo loop ik dwars op het reliëf van het landschap en het blijft maar stijgen en dalen, en het is ook nog eens 15 procent. Dit sloopt je nog meer, dan in een keer 300 meter omhoog.
Een vrouw zegt, dat ik nog even door moet lopen, daar bij die witte auto. Als ik voor het Casa del Pellegrino sta komt Andrea aangelopen en schudt me de hand. Hij spreekt aardig Engels, geleerd vanwege het casa, en leidt me door het huis. Later spreek ik Antonio, zijn vader, die me een stuk varkensvlees laat met heel veel vet eraan. Ik zeg, dat ik wat verhoogd cholesterol heb. Oh, je wilt vanavond verdura con pasta. Dat lijkt me beter. Hij spreekt voor mij heel verstaanbaar. Als ik later in een bar beland zitten er oude mannen. Ik kan er nauwelijks een pepernoot van bakken, wat een dialect. Ze spelen weer een kaartspel met de mij inmiddels bekende kaarten. Het lijkt wel kwartetten. Geen van de mannen heeft een bril op. Als je in Nederland al niet met een bril geboren bent, dan krijg je na je 45-ste toch met een leesbril te maken. Bij de jongeren zorgt het vele gestaar naar de beeldschermen voor steeds meer oogafwijkingen op jonge leeftijd.
Ik slenter terug naar het casa. De oude vrouwtjes die voor hun huis zitten begroeten me. Ik maak er op grote afstand een foto van met hun hoofd afgewend. Als ik later voor de deur zit te lezen, komt een van de vrouwtjes moeizaam naar boven en begint een praatje met me. Ik begrijp echter niet wat ze zegt en probeer het Google Translate, maar dat kan ze niet lezen en ze begrijpt ook niet hoe het werkt. We hebben het over een hoogbejaarde. Ik vang wel het woord fotografia op. Heeft ze nu gezien dat ik de foto heb gemaakt en wilde ze dat niet. Ik laat haar de foto zien en vraag of ik die moet verwijderen, want dan doe ik dat. Ze blijft maar praten en ik blijf het maar niet begrijpen. Ik bied een aantal keer scusi aan en wens haar dan buona sera.
Even na achten komt Antonio met de warme maaltijd. Fernanda komt even later en zo zitten gedrieën aan tafel. En ik krijg privéles Italiaans. Ze vullen aan of verbeteren als ik erom vraag. Geweldig gewoon. Fernanda zal nog een Whatsapp naar een volgend adres sturen en naait en passant ook nog even een lapje achter de scheur in mijn broek.
Al om 5:45 uur krijg ik een Whatsapp. Mijn oudste dochter meldt dat het beter gaat met de kat. Ze staat iedere dag om 5:15 uur op. Ik ben een ochtendmens, maar zo ochtend ben ik nou ook weer niet.
Vanaf vandaag ga ik verder op de Via Appia Traiana. Het is een betere verbinding tussen Benevento en Brindisi. De oorspronkelijke Via Appia loopt zuidelijker. De Via Appia Traiana begint bij de triomfboog in Benevento die in 113 nChr is gebouwd.
Na een kilometer of vijf in de buurt van een tankstation word ik aangevallen door vijf zwerfhonden. Een automobilist ziet het en schermt mij met zijn auto af. Daardoor zijn de honden even afgeleid, maar als de auto doorrijdt begint het spel opnieuw. Heel vervelend. In Spanje zijn destijds heel veel zwerfhonden rond de pelgrimswegen gevangen, waardoor je er nu geen last meer van hebt.
Inmiddels heb ik genoeg loslopende achter me aan gehad of genoeg geblaf gehoord als ik een woning passeer. Een hond mag van mij blaffen als ik zijn terrein op kom en anders moet ie zijn bek dicht houden en stil blijven liggen. Dat scheelt een hoop lawaai en agressie.
Onderweg is er geen bar te vinden. Geen koffie vandaag. Een paar mannen zijn bezig met een muur, tenminste één. Ze beginnen een praatje met me en krijgen het nog warmer dan ze het al hadden. Ik vraag: broers? Ze lijken zo op elkaar. Nee, gewoon vrienden. Dan zal het wel inteelt zijn.
De laatste 8 kilometer tot Buonalbergo loop ik dwars op het reliëf van het landschap en het blijft maar stijgen en dalen, en het is ook nog eens 15 procent. Dit sloopt je nog meer, dan in een keer 300 meter omhoog.
Een vrouw zegt, dat ik nog even door moet lopen, daar bij die witte auto. Als ik voor het Casa del Pellegrino sta komt Andrea aangelopen en schudt me de hand. Hij spreekt aardig Engels, geleerd vanwege het casa, en leidt me door het huis. Later spreek ik Antonio, zijn vader, die me een stuk varkensvlees laat met heel veel vet eraan. Ik zeg, dat ik wat verhoogd cholesterol heb. Oh, je wilt vanavond verdura con pasta. Dat lijkt me beter. Hij spreekt voor mij heel verstaanbaar. Als ik later in een bar beland zitten er oude mannen. Ik kan er nauwelijks een pepernoot van bakken, wat een dialect. Ze spelen weer een kaartspel met de mij inmiddels bekende kaarten. Het lijkt wel kwartetten. Geen van de mannen heeft een bril op. Als je in Nederland al niet met een bril geboren bent, dan krijg je na je 45-ste toch met een leesbril te maken. Bij de jongeren zorgt het vele gestaar naar de beeldschermen voor steeds meer oogafwijkingen op jonge leeftijd.
Ik slenter terug naar het casa. De oude vrouwtjes die voor hun huis zitten begroeten me. Ik maak er op grote afstand een foto van met hun hoofd afgewend. Als ik later voor de deur zit te lezen, komt een van de vrouwtjes moeizaam naar boven en begint een praatje met me. Ik begrijp echter niet wat ze zegt en probeer het Google Translate, maar dat kan ze niet lezen en ze begrijpt ook niet hoe het werkt. We hebben het over een hoogbejaarde. Ik vang wel het woord fotografia op. Heeft ze nu gezien dat ik de foto heb gemaakt en wilde ze dat niet. Ik laat haar de foto zien en vraag of ik die moet verwijderen, want dan doe ik dat. Ze blijft maar praten en ik blijf het maar niet begrijpen. Ik bied een aantal keer scusi aan en wens haar dan buona sera.
Even na achten komt Antonio met de warme maaltijd. Fernanda komt even later en zo zitten gedrieën aan tafel. En ik krijg privéles Italiaans. Ze vullen aan of verbeteren als ik erom vraag. Geweldig gewoon. Fernanda zal nog een Whatsapp naar een volgend adres sturen en naait en passant ook nog even een lapje achter de scheur in mijn broek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten