De lift

Za 16-06-2018 Velletri - Cori 22 km, 7:25-12:45 zon en regen
Na de 3-3 van Portugal tegen Spanje heb ik toch goed geslapen. Die Romario heeft Portugal mooi het gelijkspel bezorgd, zeker de laatste vrije trap was een juweel. Wat een concentratie en een bravoure.
Wat een eenvoudige tocht van 18 km had kunnen zijn, ontaardt in een zoektocht. Het gemarkeerde pad is overwoekerd en er is geen doorkomen aan. Al backtrackend probeer ik de mogelijke paden uit om uiteindelijk dwars door een land met tuinbonen te ploegen en zo op een pad terecht te komen. Hierna loop ik met behulp van de gps naar de oorspronkelijke route. En dan gaat het weer fout. De bordjes geven wat anders aan dan de gps en de route valt niet te vinden. Na anderhalf uur ploeteren, heuvels op, heuvels af, en weer terug, ben ik het zat en ga met de gps in mijn hand naar het noorden, waar de weg naar Cori ligt.
Leuk is het niet om langs een weg te lopen, de herrie en het gevaar, maar je komt er wel. In Guilianello neem ik na drie uur lopen een koffie. Even bijkomen.
Ik breng een bezoekje aan de kerk van Johannes de Doper. Om vervolgens weer op het verkeerde pad gezet te worden. De onderhoudsgroep van de Via heeft hier nog het een en ander te doen.
Op een bankje bij een huis eet ik wat en bel het ostello voor morgen. De vrouw gaat na een paar zinnen over in het Engels en blijkt Duitse te zijn. Dan maar Duits. Das ist ja einfacher.
Wat een uitzicht, kilometers ver. Het betrekt. Een werkman spreekt zijn bewondering uit en zegt dat het buon per il cuore is. Na een stevige klim tel ik mijn polsslag: 120, niet slecht voor een man op leeftijd. Moet ik er wel bij zeggen, dat mijn polsslag in rust ook laag is, net boven 50.
Het spettert grote druppels. Een man in een auto stopt en biedt me een lift aan. Maar goed dat ik die niet afsla, want ik zit nog niet in de auto of de weg wordt schoongespoeld. Hij spreekt Frans en vindt dat je de belevenissen niet kunt delen als je alleen bent. Maar je kunt wel denken, zeg ik. Dat beaamt hij. Even later zet hij me voor de albergo af.
De oplettende lezer zal zeggen dat ik zo niet aan de kilometers kom, want ik begon 4 km buiten Velletri (die heb ik dus gisteren gelopen en niet genoteerd) en 1,5 km in de auto, maar dat gedoe vandaag met verkeerde aanwijzingen heeft me kilometers extra gekost en de nodige zweetdruppels.
Er wordt wat slordig met mijn ID omgegaan en na de lunch zie ik die voor het grijpen in de sleutelkast staan. Via Google Translate zeg ik, dat ik hem meeneem en als hij hem nodig heeft voor mijn gegevens hij de kaart alsnog krijgt. Officieel mag ik hem al niet afstaan en ik heb een probleem als de kaart meegenomen wordt. Hij hoort dat soort documenten in een kluis te bewaren en niet naast de deur.
Met de salamander van gisteren bedoelde ik eigenlijk een hagedis, maar ik even niet op het beest zijn naam komen.
Er komt een stoet middeleeuws uitgedoste mannen: voorop de bazuinblazers en trommelaars, gevolgd door vendelzwaaiers, en dan de notabelen. De jeugd klit samen zoals Wim Sonneveld al zong. Er is nog niets veranderd.