Caroline

Zo 17-06-2018 Cori - Sermoneta 22 km 7:35-12:50 zon
Gisterenavond om half elf begon de band te spelen en luid. Dat kostte een uurtje nachtrust.
Voor een ontbijt zal ik zelf moeten zorgen, want er is geen personeel aanwezig. Trouwens ik geheel alleen in het ostello. Gelukkig kon ik gisteravond nog een paar panine scoren.
Eerst 150 meter dalen en daarna een Eiffeltoren beklimmen. De omgeving is mooi met wijdse vergezichten. Vergissen kan vandaag ook niet, want de route loopt grotendeels over de weg.
In Norma is het na 2,5 uur lopen tijd voor een koffie met pizzapunt. Aan de andere kant van de heuvel gaat het over in een steenslagpad bergafwaarts, wederom een Eiffeltoren. Het gras is hier groener. Dat wordt ook gezongen in het lijflied van mijn eega.
In de verte zie ik Sermoneta hoog op de heuvel liggen, terwijl links de schoten van de jagers klinken. Langs de abdij van Valvisciolo komend breng ik er een bezoekje. Er wordt een dienst gehouden, de kerk zit vol. Het orgel klinkt prachtig. Ik bekijk ook de gallerij en binnenplaats, en een schilderijententoonstelling.
Het zweet spuit mijn lichaam uit. Wat een klim. Met wat gezoek kom ik bij ostello San Nicole. Ik hoor gerommel, en na wat tikken op de deur doet Caroline open. Ik begin het gelijknamige lied van The Fortunes te zingen. Ze moet er om lachen. Dit lied was ook de herkenningstune van Radio Caroline die in de jaren 60 voor de Engelse kust de nieuwste hits uitzond.
Na de dagelijkse beslommeringen ga ik het dorp verkennen. De prachtige kathedraal Santa Maria Assunta met museumpje is bezoek waard. Buiten gekomen regent het en de combinatie van water, keitjes en de zolen van mijn gewone schoenen is geen goede. Ik val bijna op mijn bek, om het maar eens plat uit te drukken. Je zou met gebroken rug in een Italiaans ziekenhuis eindigen. Pelgrimage fini.
Om van de schrik te bekomen bestel ik op een terras een pint. Mijn dochters herinnerde me er al aan dat het vaderdag is, dus het wordt una birra alla spina grande.
Achter me is het rumoerig. Mannen spelen een soort klaverjassen. Ook hier 4 spelers en de 2 tegenover elkaar vormen een ploeg. De kaarten worden opgedeeld en telkens per vier op tafel gegooid. De ploeg met de hoogste punten pakt de kaarten.
De ober staart doelloos naar de bestrating, plukt wat aan zijn kin en duwt zijn scrotum in het gareel. Om vervolgens een nieuwe klant te helpen. Een obese vrouw likt aan een beduidend groter ijsje dan haar schriele man. Wat hebben toch veel jonge mensen van die foeilelijke grote tatoeages. Leuk mensen kijken.
Terug in het ostello belt Caroline naar het adres van morgen. Die pizzeria wijst ze op een kaart is een goede. Ik ga erheen en ben de enige klant. Binnen 20 minuten sta ik met een pizza delicata in mijn maag weer buiten.
De straat is weer nat en ik maak bijna weer een schuiver. Met dat ik aankom bij het ostello komt Caroline naar buiten en nemen we afscheid.
Die avond lees ik De Aanslag van Harry Mulisch.