Wat een dag

Ma 18-06-2018 Sermoneta  - Priverno 26 km 07:05-16:40 zon en regen
Voor het eerst in mijn slaapzak geslapen of liever gezegd erop, want het was zo warm. Er zijn verschillende ruimtes met bedden, maar er is maar één badkamer/wc. Dat is knap lastig als er meer mensen zijn.
Het is een fraaie ochtend. Het gaat omhoog over de weg en komt uit op een bospad dat weer omlaag gaat. Dan verbreedt het pad en wordt een bende. Hier lopen koeien over en rijden tractoren. Met iedere stap hangt er meer klei aan mijn schoenen. Wat een smurrie en dat drie km lang. Links staan de koeien op de heuvel te grazen. Een paar dragen een bel zoals in Zwitserland. Rechts zijn mannen bezig in een wijngaard.
Voor me ligt Sezze. Dat is nog een een uurtje lopen met bijbehorende klim. Om even na 10 uur ben ik er. Daar is een bar. Weer zitten mannen te kaarten. Ik vraag of ik een foto mag nemen. Hij legt me zelfs uit: dat is een, twee, enz. Dat lijkt sterk op onze kaarten, alleen zijn de plaatjes anders en staan er geen nummers op.
Even aan de wandel en ik word aangehouden door een vrouw die vraagt waar ik vandaan kom. Er ontstaat een gesprekje waar ook de man zich in mengt. Niet dat ik alles versta maar ik kan het wel volgen. En als een kind zuig ik de taal op. Dat hoofd dat boven de wieg hangt en steeds maar weer papa zegt, begrijpt een baby eerst ook niet.
Na Sezze wordt ik letterlijk het bos in of liever gezegd de heuvel af gestuurd. Prachtige vergezichten balancerend Op een smal paadje. Op een gegeven moment is het totaal onduidelijk waar ik naar toe moet, dus besluit ik naar de weg proberen te komen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik loop me telkens vast. Dan maar een stukje naar boven. Voor de slimme lezer zij opgemerkt, dat de weg terug ook geen optie meer is. Kortom na een uur en langer in de kokende zon ben ik redelijk gesloopt. Ik besluit helemaal naar boven te gaan. Daar loop ik tegen een hek. Als ik er onderdoor kruip merk ik, dat ik een kous ben verloren. Die had ik te drogen aan mijn rugzak gehangen.
Verderop weer een hek. Na wat zoeken lijkt er iets van een pad. Dan daar maar het hek onderdoor. !%@$! weer geen uitweg. En zo gaat het maar door. Uiteindelijk zie ik een schuurtje staan, aan de andere kant van ... het hek. Ik kan er ergens overheen en zie een verhard pad. Na een kwartier heuvel op kom ik waar ik twee uur geleden wat minder vermoeid had kunnen zijn.
Een stukje verderop wijst een pijl weer naar een smal paadje. Weer gezoek. Alles is overwoekerd. Gelukkig komt het na honderd meter goed en loop ik richting Priverno.
Het is tegen vier uur en het begint weer te spetteren. Ik ga een Conad binnen voor wat etenswaar. Als ik afreken stort het buiten. Zo wordt Italië iedere dag schoongespoeld. Nog twee km lopen en ik kom aan bij Casa Domus Victoria. Dit ligt een eind buiten Priverno.
De vrouw des huizes biedt me koffie en water aan. Als ik mijn schoenen uittrek zie ik dat de zolen hebben los gelaten en dat terwijl ze eigenlijk vorig jaar in Nederland zijn hersteld.
Na de douche ga ik eerst even liggen bijkomen. Weer buiten blijkt men mijn schoenen onder handen te hebben genomen.
In hun eigen keuken sta ik mijn maaltje te koken. Dat geeft toch een wat ongemakkelijk gevoel. Hun huiskamer ziet er, laat ik het mooi zeggen, wat rommeliger uit dan de onze. De pasta vult in ieder geval. Yoghurt en twee sinaasappelen toe. Ja, een pelgrim moet aan zijn lichaam denken. Zeker na een HC-dag als vandaag.
De zolen blijken niet echt te houden. Ik heb een extra dag in Terracina geboekt en ga daar naar een goede schoenmaker.