Bezemkast

Di 03-07-2018 Santuario dell'Incoronata - Cerignola 27 km 07:00-14:15 zon, heet
Er ligt een lang recht pad voor me. Steenslag, een soort grindbak. De klei is in de loop van jaren door auto- en tractorbanden verpulverd en weggewaaid, en wat overblijft zijn losliggende kiezels van  verschillend formaat en grote diepe kuilen. Bij elke stap staan je ledematen onder een andere hoek. Niet klagen Jan, je hebt er zelf voor gekozen. Met deze temperatuur erbij begint het op Extramadura in Spanje te lijken.
De graanvelden worden langzaam ingeruild voor wijnranken en olijfbomen.
Onderweg loop ik door twee plaatsjes: Orta Nova, met een beetje rechthoekige huizen, en Stornara, ook maar gewoon doorheen lopen. Daar is een bar: in cappuccino en een groot glas water. Is dit glas groot genoeg?, vraagt de barmen, mij een half liter glas tonend. Ja, dat is prima.
Ik drink tot wel vier liter op een dag.
Tussen de twee plaatsjes loopt de SP83, baantje heen, baantje terug, geen strookje voor de wandelaar. Wat nou 80 of 90, harder kan toch ook wel. Wat een lijpen zijn sommige Italianen toch. Er staan dan ook regelmatig herdenkingstekens langs de weg. Er komen per miljoen inwoners twee keer zoveel Italianen om in het verkeer als Nederlanders.
Het is 14:15 uur als ik in Cerignola aankom en pas om 18:00 uur kan ik bij de parochie terecht. Het is blakend heet in de stad. Ik probeer het nog bij een andere parochie en loop door naar een B&B. Maar de straat kan ik niet vinden, ook Maps niet. Ik vraag het aan een man. Hij probeert het telefoonnummer, maar dat blijkt niet correct. Zijn zus verhuurt een appartement. Hij belt haar. 60 Euro. Voor de helft vind ik het goed. Daar gaat ze niet mee akkoord. Ok, dan niet. Ik bedank de man en loop door naar de parochie. Koop onderweg boodschappen bij de Lidl en ga voor de poort onder een boom wachten, d.w.z. eten en blog schrijven. Met dat laatste ben ik net bezig als een jongeman met zijn auto voor de poort stopt. Hij is priester en vraagt of ik gisteren gebeld heb. Dat klopt.
Pas tegen 17:45 uur komt er leven. Wij hebben ondertussen wel wat woorden gewisseld, maar alleen Italiaans hè, daar kom je niet ver mee in de wereld.
Er komen kinderen en begeleiders die spelletjes met hun gaan doen. Kinderen hebben drie maanden vakantie! Parochie, kinderopvang en sport gaan hier hand in hand.
Een man komt op me af en vraagt of ik hem wil volgen. Hij laat me de ruimte zien waarin ik mag slapen. Veel meer dan een bezemhok in een omkleedgebouwtje is het niet. Zo kun je toch geen pelgrims ontvangen?! De komende twee dagen slaap ik in ieder geval weer in een B&B.
De oplettende lezer heeft wel door dat ik al doende 458 van de 826 km heb gelopen en ik al in Puglia loop. Nog een paar dagen en de overtocht over de Appennijnen zit erop. Dan volgt de route de kust.
Als ik terugkom van het avondmaal is het compleet feest: oud en jong spelen voetbal, er zijn optredens en spelletjes. De hele buurt is uitgelopen. Ik ben benieuwd hoe laat ik slaap.