Wo 18-07-2018 Otranto - Tricase 25 km 08:35-15:20 zon
Antonella vraagt of ik koffie of thee wil. Doe maar thee, zeg ik. Gelukkig heb ik zelf nog cruesli met yoghurt, want de honingkoekjes die als ontbijt worden geserveerd, zijn voor een forse inspanning natuurlijk zwaar ontoereikend. Dat weet ze zelf ook wel, want ze loopt zelf ook pelgrimstochten in Spanje en Portugal. We nemen hartelijk afscheid en ze wenst met buon Camino.
Met de bus rijd ik van Otranto naar Uggiano la Chiesa. Dat maakt de etappe precies lang genoeg en het bespaart me het lopen van kilometers uitvalsweg.
De bus stopt op Via Giulio Cesare. Nou, leuker kan toch niet?
De route loopt door verschillende dorpjes en dat geeft de mogelijkheid tot even gemakkelijk zitten en bijkomen met koffie. Later komt er wat meer ruimte voor wat ander groen dan olijfbomen. Alleen denk ik, dat ze na het rooien van de olijfbomen gewoon de boel zo gelaten hebben, waardoor de natuur zichzelf gevormd heeft.
In Lecce heb ik, bij gebrek aan een schoenmaker, de zool van mijn rechter schoen zelf geplakt met secondenlijm die ik toevallig bij de kassa in een alimentari zag hangen. Na 80 km zit de zool nog steeds goed vast. Een tip voor andere lopers.
In Tricase ben ik toe aan vocht, aan bier. De bar is vlak bij het B&B, dus het kan. Er komt een knaap in een elektrische rolstoel en die bestelt ijskoffie. Mijn bier is verdampt en ik vraag aan de barman wat hij voor koffie heeft. Caffè leccese, antwoordt deze. In Lecce is me dat door een Italiaan aanbevolen. Het is espresso met ijsblokjes en amandelmelk (siroop), en het is me lekker. De touch met het takje mint is van de barman.
Ik hoor een stem van heel hoog als ik aanbel en moet zelfs een paar passen opzij doen om te zien waar het geluid vandaan kwam. Het bord van het B&B hangt ook op een onlogische plaats, maar dat zal wel aan mij liggen. De vrouw komt van het dakterras naar beneden en toont me de kamer enz.
De handelingen ken je inmiddels en na een dut zet ik de tv aan voor de Tour. Die ligt na de bergetappe ineens helemaal open. Morgen kunnen we weer genieten.
Antonella vraagt of ik koffie of thee wil. Doe maar thee, zeg ik. Gelukkig heb ik zelf nog cruesli met yoghurt, want de honingkoekjes die als ontbijt worden geserveerd, zijn voor een forse inspanning natuurlijk zwaar ontoereikend. Dat weet ze zelf ook wel, want ze loopt zelf ook pelgrimstochten in Spanje en Portugal. We nemen hartelijk afscheid en ze wenst met buon Camino.
Met de bus rijd ik van Otranto naar Uggiano la Chiesa. Dat maakt de etappe precies lang genoeg en het bespaart me het lopen van kilometers uitvalsweg.
De bus stopt op Via Giulio Cesare. Nou, leuker kan toch niet?
De route loopt door verschillende dorpjes en dat geeft de mogelijkheid tot even gemakkelijk zitten en bijkomen met koffie. Later komt er wat meer ruimte voor wat ander groen dan olijfbomen. Alleen denk ik, dat ze na het rooien van de olijfbomen gewoon de boel zo gelaten hebben, waardoor de natuur zichzelf gevormd heeft.
In Lecce heb ik, bij gebrek aan een schoenmaker, de zool van mijn rechter schoen zelf geplakt met secondenlijm die ik toevallig bij de kassa in een alimentari zag hangen. Na 80 km zit de zool nog steeds goed vast. Een tip voor andere lopers.
In Tricase ben ik toe aan vocht, aan bier. De bar is vlak bij het B&B, dus het kan. Er komt een knaap in een elektrische rolstoel en die bestelt ijskoffie. Mijn bier is verdampt en ik vraag aan de barman wat hij voor koffie heeft. Caffè leccese, antwoordt deze. In Lecce is me dat door een Italiaan aanbevolen. Het is espresso met ijsblokjes en amandelmelk (siroop), en het is me lekker. De touch met het takje mint is van de barman.
Ik hoor een stem van heel hoog als ik aanbel en moet zelfs een paar passen opzij doen om te zien waar het geluid vandaan kwam. Het bord van het B&B hangt ook op een onlogische plaats, maar dat zal wel aan mij liggen. De vrouw komt van het dakterras naar beneden en toont me de kamer enz.
De handelingen ken je inmiddels en na een dut zet ik de tv aan voor de Tour. Die ligt na de bergetappe ineens helemaal open. Morgen kunnen we weer genieten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten