Menabrea

Zo 15-07-2018 Torchiarolo - Lecce 24 km 06:35-12:35 zon
Ik ben vroeg wakker, omdat ik vroeg in bed ben gestapt. Ik eet een van de hard gebakken broodjes, een soort beschuit, maar dan tandenbrekend hard. Je moet ze weken in melk of water, zei dochter gisteren, anders breek je je gebit. Het smaakt dus nergens naar. Daarna gaat er een broodje in met olijven. Ik dacht nog, dat die pitten krenten waren. Dom natuurlijk, aan krentenbollen doen ze hier niet.
Ik doe alle deuren volgens instructie van moeder dicht. Nu krijg ik het automatische hek niet open. Een roep een vrouw die net haar huis uitstapt om haar hond uit te laten en hou de sleutelbos omhoog. Nee, ze gaat naar haar buurvrouw die komt aanzetten met een sleutelbos. Je had op dat blauwe knopje moeten drukken, zegt buurvrouw. Ja, nu je het zegt weet ik het weer. Moet je voorstellen, je komt bezweet aan met je focus op lopen, en dan krijg je in een vreemde taal allerlei informatie over wat wel en wat niet. Dan glipt er wel eens wat tussendoor.
De tocht is mooi en rustig, maar dan heb ik het wel over het eerste deel. Ik loop even Surbo in om wat bij te komen met een koffie en vooral een groot glas agua frizzante. Dat krijg je altijd als je met zo'n rugzak en bezweet komt binnen zetten.
Dan de verschrikkelijke kilometers naar Lecce. Aan een Indiaas uitziende knaap vraag ik naar een supermercato. Zoals ik al dacht geeft hij in het Engels antwoord. Het is nog geen 12 uur en alle winkels zijn dicht, waarschijnlijk gewoon vanwege zondag. De supermercato is precies op de weg naar het B&B. Je moet altijd rekening houden wanneer de winkels open zijn, anders heb je geen ontbijt of onderweg niets te eten.
Een grote kamer met TV. Lekker  de Tour kijken. Als ik daarna Lecce in ga, schroei ik van het plein bij het Castello di Carlo V. Wat is het warm in de stad. Bij een gelateria ga ik naar binnen om af te koelen. Ik hoor een TV en de WK-finale Frankrijk - Kroatië begint. Geef mij dan maar een birra. Dan moet je deze nemen, zegt de kelner, en hij toont me een Menabrea. Nooit van gehoord, maar wel lekker. Bij de rust is het 2-1 voor Frankrijk en ga ik naar de B&B de tweede helft kijken. Het wordt 4-2.
Ik ga weer naar buiten om de stad te bekijken. Ik hoor de bel van het B&B en als ik de deur uitstap, staan er twee mannen met koffer voor de deur, duidelijk homo. Ze zeggen in het Duits, dat ze naar binnen willen. Ik zeg, dat ze het telefoonnummer moeten bellen en trek de deur achter me dicht. Het vrouwtje van de twee vindt dat raar. Ik kan me nog net inhouden om te zeggen: ich kenne Sie nicht.
De stad is de moeite waard, dat vinden meer mensen. Ondanks dat de zon onder is, voelt het nog steeds warm. De stenen geven hun hitte af.
En na het eten ga ik weer naar mijn rustige kamer.