Nederlanders

Za 07-07-2018 Corato - Bitonto 27 km 06:55-13:10 zon
Ach, dit is zo'n etappe waarin niet veel kan gebeuren. Op een kleine twee uur ligt Ruvo di Puglia, waar je wat kerkjes kunt bezoeken en een koffie kunt drinken. Dit laatste moet je dan niet doen in de zaak waarin terechtkwam, want de koffie was slap, het schoteltje leek meerdere keren gebruikt evenals alles. Een brr zaak, wat aan de buitenkant niet zo leek.
Na Ruvo kom je terecht op de Via Appia Traiana. Het begint weer met een meid die haar diensten aanbiedt, maar dit keer wel appetijtelijk exemplaar. Zonde. Van pelgrims moet ze het niet hebben, want die komen hier nauwelijks.
En dan de Via. Trajanus zou zich in z'n mausoleum omdraaien als hij zijn verpieterde weg kon aanschouwen. Zijn trots, waar eens sterke legioenen overheen trokken om indringers te verslaan en een handelsroute van belang is veranderd in een bende en een modderpoel.
Gelukkig, na een paar kilometer komt daar verandering in. Geleerden hebben bepaald, dat hier de Via Appia Traiana moet liggen, maar zeker is het niet. Voor mij is het een steenslagpad met aan weerszijden olijfbomen. Als je ver van de bewoonde wereld af wilt wonen, er staan nog wat optrekjes te koop. Geluid is er alom: is het de weg niet die je hoort, dan wel de krekels. En er leven adders. Een kronkelde zojuist een paar meter voor mij over het pad. Eerder heb ik alleen platte exemplaren gezien die niet meer bewogen.
Ik heb het nog niet gehad over de bewatering van de olijfbomen en wijnranken. Dat gebeurt met grondwater dat opgepompt wordt. Over een gaard liggen van een oppompput hoofdbuizen van 10 cm dik, waaraan dunne buizen zijn gekoppeld die over de bomen of ranken worden geleid. Bij elke plant of boom is er een gat al dan niet met uitloop gemaakt. Laat het water maar komen. Er zal tussen de boeren wel een beregeningsschema zijn afgesproken, anders is er binnen de kortste keren geen grondwater meer.
Bitonto ziet er wat anders uit dan eerdere plaatsen. Het lijkt wat meer open. Bij het casa bel ik dat ik er ben. Even later verschijnt de beheerder. Hij spreekt Frans, zij het met een behoorlijke rasp in zijn stem, maar het maakt de conversatie wel stuk eenvoudiger. Jammer dat de TV het niet doet, de antenne, zegt ie, want nu kan ik de proloog van de Tour de France niet zien.
's Avonds als ik de kathedraal sta te bewonderen, hoor ik Nederlands. Met 'dat is voor het eerst in meer dan drie weken dat ik Nederlanders hoor', begin ik een praatje. Vader en dochter. Ze zijn een week aan het rondtoeren met een auto. Ik vertel, dat ik aansluitend vakantie met het gezin vier. Hij vindt de steden in Toscane te druk worden. Zijn vrouw is ook een wandelaar, hij niet, en zij trekt er ook alleen op uit. En zo wisselen we nog wat woorden.
Ik zit bij het restaurant direct naast mijn deur aan tafel. Op mijn bord ligt een varkensdij met wat gebakken aardappelblokjes, en daarnaast staat een stevige bak met en salade mista. Ik krijg het niet op. Het is zaterdagavond en meisjes lopen in groepjes te flaneren, terwijl jongens stoer doen.
Bitonto blijkt een fraaie stad. Ga erheen als je in de buurt bent.