Wat is mooi of lelijk?

Zo 01-07-2018 Celle di San Vito - Troia 16 km 08:40-12:05 zon
Dat is uitslapen vandaag, maar de etappe is niet zo lang. Was het gisteren een lange etappe met bijna 1.000 meter stijgen en 760 meter dalen, vandaag is ie 16 km en 'maar' 270 omhoog en 560 m omlaag. Moet te doen zijn.
Alles prachtig groen en de koele wind maakt het aangenaam. De vlinders genieten ook en fladderen achter elkaar aan. Soms zie ik ook een rups, de ene heeft opvallende kleuren, de ander is wat minder bont getint. Zou uit een mooie rups een minder vlinder voortkomen of is het juist omgekeerd? Je hebt ook mensen die in hun jeugdjaren er niet zo fraai uitzien, maar als je ze later nog eens tegenkomt ze prachtig opgedroogd zijn. Dat meisje met die scheve tanden en pukkels, nu een plaatje om te zien. Maar zijn mooie mensen altijd de prettigste mensen of is minder mooi zijn juist een pré? Ongetwijfeld ken je ze het perfecte plaatje maar bijzonder onaangenaam. Misschien compenseert de minder fraai bedeelde het met andere prettige eigenschappen.
Ik kijk kilometers in het rond. Het lijkt een impressionistisch schilderij, een lappendeken van geel, oker, groen. In de verte ligt Troia. Het lijkt nog maar 5 km, maar ik heb me door het landschap verkeken, het is het dubbele aantal.
De zon doet z'n best en het wordt warmer zonder enige beschutting. Na een laatste klim ben ik dan tegen het middaguur in Troia. Het is druk op straat, de kerken zijn net uit en de mensen lopen in mooie kleding rond of praten nog wat na.
Pellegrino?, vraagt een man, het ostello is een stukje verder bij dat uitstekende huis links. Michelle staat op van achter zijn bureau en schudt me de hand. Hij lijkt wel wat op Sean Connery met die baard. Hij is een goeroe van de VFS in deze regio. Maar als ik mijn beklag doe over het onderhoud en bewegwijzering zegt hij, dat hij de route noordwaarts door het bos prefereert boven de officiële. Hij is het met mijn klachten eens, maar ja.
Als ik tegen vieren naar buiten ga lijkt het wel of ik zonder die verkoelende wind in een oven ben terecht gekomen.
Het telefoonnummer in Ordona antwoordt niet, dan maar naar het Santuario dell'Incoronata een stuk noordelijker. Ik snap niet dat mensen niet begrijpen dat ze, zeker door een telefoon, rustig moeten praten om verstaanbaar te zijn voor iemand die nauwelijks Italiaans spreekt. Ik bel Michele op. Hij had gezegd, dat als ik in nood zit hem altijd kom bellen, behalve 's nachts. Na 5 minuten belt hij met de boodschap dat ik welkom ben.
In het restaurant word me een poot uitgedraaid: een dagmenu wordt samengesteld uit pasta en vlees met wat slablaadjes - op zich goed - met een flesje bier en een koffie 20 Euro 50. Daar komt nog 4,5 Euro bij voor vier sneetjes brood met prosciuto. Voor 25 Euro heb ik in Buonalbergo een goed onderdak gehad inclusief avondmaal en ontbijt. Dure stad: Troia.