Maria-Luisa

Vr 06-05-2022 Pontones - Santiago de la Espada 24,5 km 09:00-16:35 zon, kille noordenwind 

Tijdens het ontbijt vragen we de vrouw van de refugio of zij een lunchpakket voor ons kan maken en of we water en chocola kunnen kopen. Allemaal geen probleem. Voor de boodschappen moeten we even mee naar haar winkel in het centrum. Handige vrouw. Een paar schilders zijn bezig op een hoogwerker de boeiborden in de nok van een huis te schilderen. 'Dat kunnen ze ook bij mij doen', zeg ik tegen Riecky, 'ik heb ook zo'n hoge nok aan de zijkant van het huis.' 

Het is even zoeken naar de route, maar dan gaat het direct omhoog. Het gras is nog nat van de dauw. Weer een prachtige ochtend, dito landschap en vergezichten. 

Er is een tramo corto (korte route) zegt een bord, wij nemen de tramo etapa. 'Kijk eens hier, Jan, naar de opbouw van dit oude pad', zegt Riecky verrukt, 'de gestapelde stenen. Ik heb het bij ons ook geprobeerd, maar telkens stortte de muur weer in.' 

Het pad komt uit in Poyotello. Dan gaat het over de weg. Ik loop soepel op asfalt, maar Riecky komt er moeilijker op vooruit. Ze sloft. Een paar kilometer verderop komt de tramo corto, zoals op mijn afgedrukte route, ook bij de weg. De wind maakt het koud. 

We steken de A317 over om aan de andere kant een pad op te gaan. Een GR volgt hetzelfde pad. Nadat we bij een op een rots gemonteerd kruis hebben gegeten vervolgen we het pad. Kennelijk hebben we hierbij een paaltje van onze route over het hoofd gezien, want even later staan we op een weg. Toch maar eens even met GPS kijken waar we zijn. Oh, daar zijn we. Wat te doen: teruglopen of de weg volgen en proberen weer op het pad te komen. Dat laatste gebeurt. 'Kijk daar hadden we moeten lopen', zeg ik, wijzend op een pad op de berghelling. Maar er is geen mogelijkheid om er te komen. Later is het pad beneden te zien. Ook nu is de helling te steil om af te dalen. Een kilometer verderop loopt er vanaf de weg een paadje naar het pad. Hè, hè, weg van dat asfalt. 

Bij een splitsing staat weer een dubbelzinnige verwijzing op een verkeerd geplaatste paal: etapa - gaat naar boven, circular - gaat langs de rivier. Wij volgen etapa, want daar zie ik verderop een markeringspaaltje. Het gaat weer omhoog, vanwege de stilhouden zelfs zigzaggend. Dit pad loopt echter van Espada af. Hoe kan dat nou? Je volgt de paaltjes en gaat toch niet goed. Een man met honden en een gewei met 8 takken in z'n hand komt bij ons zitten. Hij zegt, dat we inderdaad verkeerd gaan en bij de schapen naar beneden moeten. Dat blijkt echter voor ons geen begaanbaar terrein, 100 meter omlaag op een steile helling, en we gaan terug naar de splitsing. Daar kiezen we de route langs rivier. Moe komen we in Santiago de la Espada. 

Een paar fietsers staan bij het hotel. Dat kunnen alleen Nederlanders zijn en ik begin een praatje. Ze fietsen na een bocadillo en een drankje verder. 

Een douchebeurt en eten doen wonderen. We lopen het plaatsje door op zoek naar de markering van de Camino de San Juan. We worden het hele dorp rond gestuurd, maar waar we morgen het dorpen uit moeten blijft vaag. Op de weg terug naar het hotel spreekt Riecky een vrouw aan. Ze had er bij een stop tijdens de autorit vorige week van Caravaca naar haar huis mee gesproken over de camino. Maria-Luisa, zo heet ze, woont hier en brengt ons naar de route. Terug bij de kerk ontmoeten we de cura, de pastoor. Hij heeft zelf kort geleden met een groepje mensen de camino geleden en stuurt de wikiloc gegevens naar Riecky. Hij geeft aan, dat het zeker nog vijf jaar zal duren voor de camino goed gemarkeerd is.