Englishman in Pedro Andrés

Za 07-05-2022 Santiago de la Espada - Pedro Andrés 20,8 km 09:15-15:55 zon

Van Maria-Luisa weten we waar de camino het dorp uitgaat. Eerst naar beneden naar de rivier. Moeten we nou de dam over of het pad volgen. Na een paar honderd meter keren we terug op onze schreden en gaan alsnog de dam over. En daar staat het bord waarover zij het gisteren had. Dan gaat het honderden meters zigzaggend steil omhoog.
Tijdens de langzame afdaling die volgt, komen we twee mannen tegen. Ze zijn uit Nerpio vertrokken en waarschuwen ons voor modderpaden na Pedro Andrés.

De rotsformaties zijn imposant. Aan de voet staan de eeuwenoude grotwoningen, de Poblabo Cuevas de las Quinterias. De muren zijn voor de nissen gebouwd.
In bar Alfaro Nerpio zwaait Loli de scepter. Riecky vraagt haar of er een taxi is. Loli antwoordt van niet, maar Matthew rijdt wel mensen. Hij woont in het gele gebouw tweede huis. Riecky vraagt of ik naar het huis kan lopen, want Loli heeft zijn nummer niet. Ik naar het huis. Eerst bel ik bij het tweede huis aan de verkeerde kant van het blok. Een buurjongen verwijst me naar het goede huis. Op mijn aanbellen doet een oudere heer open en vraagt in keurig Engels wat ik wil. Ik vertel dat we de camino aan het lopen zijn. Er ontstaat een levendig gesprek, waarin zelfs de Brexit aan bod komt. Het klikt tussen ons, Anthony en mij. Ik vertel, dat we terug willen naar ons hotel in Santiago de la Espada, maar er geen vervoer van hieruit is. Barbara, de vrouw van Anthony, heeft Matthew hun zoon gebeld. Die zit in Murcia en komt pas om negen thuis. Anthony peinst en biedt aan om bij hem te blijven slapen. We hebben twee nachten in het hotel geboekt en onze spullen staan daar nog. Na wat overleg tussen hem en Barbara biedt Anthony aan ons naar Santiago de la Espada te rijden. Geef me even toen minuten.

Tijdens de autorit gaat het weer over de politiek, Brexit, de abnormaal slechte staat van de weg met grote gaten, het mooie landschap, hoe zij 15 jaar geleden hier verzeild raakten, hun driemaandelijkse overtochten met de ferry en alle papierwerk wat daarbij komt kijken, alle alarmen de zijn auto geeft, enz. Hij rijdt behoedzaam in zijn Engelse auto met rechts stuur, maar de 1,5 uur was zo voorbij. Meer dan 30 Euro wil hij niet hebben. Wat een rit, wat een man. Ik ben 80, bekent hij bij het afscheid. Dat zou je hem niet geven.