Cees, de verlosser

Di 10-05-2022 El Sabinar - La Pava - Caravaca 20 km 11:40-16:50 zon

De herdershond heeft vannacht onder de buitentrap geslapen. Hij herkent ons meteen. Na het ontbijt zijn we een hele tijd bezig om een auto te regelen naar La Pava. De etappe van 40 km naar Caravaca vinden we te lang en La Pava ligt halverwege. Iemand zegt toe, iemand te zullen bellen, maar die persoon kan dan toch weer niet. Uiteindelijk blijkt de kokkin na haar dienst richting La Pava te gaan en wil ons wel meenemen.
Dan de hond. Gelukkig komt ook daar een oplossing voor, hetgeen Riecky tot tranen toe beroert. Ze wilde de hond al in het weekeinde ophalen en terugbrengen. We geven aan vanwaar de hond met ons is meegelopen. Oh, maar de herders vandaar komen hier dagelijks eten. Probleem opgelost.
Volgende uitdaging: hoe kom je van Caravaca naar huis. Na heeeeel veel gezoek, er bestaat niet zoiets als ov9292, moeten van Caravaca naar Murcia, overstappen naar Granada, overstappen naar Úbeda. Een reis van 9:30 uur. Daar worden we dan opgehaald.

Het grootste deel van de route is zonder moeite te lopen, een brede landweg en geen wikiloc nodig. Een wielrenner passeert ons en wij passeren bosbeheerders die de rust verstoren. Een man ineen tegemoetkomende auto vraagt aan Riecky die ver vooruit loopt, como estás? Ze vindt dat soort dingen altijd bedreigend overkomen. Wat wil die man?

Dan volgt een klim van 200 meter, ook niet zo moeilijk, maar Riecky loopt sinds gisteren vanwege ernstige pijn in haar rechterbeen op Ibuprofen. Langzaam bereiken we de bergovergang. Dan volgt een afdaling, soms zo steil dat mijn tenen tegen de voorkant van je schoenen komen.
Vlak voor Caravaca had men nog wat ongesorteerde keien over en op het pad uitgestrooid. Had je al geen pijn in je knieën, dan krijg je dat nu wel. Je moet lijden zal men gedacht hebben en dat doen we. Bij elke stap is het uitkijken om niet onderuit te gaan.

Riecky had in haar gezins-app gevraagd, wie ons gezien de omstandigheden zou kunnen ophalen. Cees werpt zich op als de verlosser.

Bij de toeristinfo halen een stempel. Eerst wordt die geweigerd omdat onze eerdere stempels niet bij kerkelijke instellingen zijn gehaald. Ja, die zijn nooit open, zegt Riecky. Ze vertelt over de problemen die we hebben ervaren bij het gemis aan markeringen, overnachtingsmogelijkheden enz. De man achter de balie kent de klachten. Op naar de basiliek. Stempel halen. Een oorkonde zit er niet in.
Bij een broodjeszaak rusten we uit. Riecky gaat door de grond van de pijn en legt haar been op een andere stoel. Langzaam komt ze bij.
We overnachten weer in het station. Na wat geapp en gebel weten we waar de sleutel ligt om naar binnen te gaan.

Het was een heel mooie tocht, maar met veel problemen. Zeker geen tocht voor beginners.