De heenreis

 Di 23-04-2024 Berkel en Rodenrijs - Irún 07:30-18:40 bewolkt en zon

Charlotte en Nara komen me gedag zeggen. Over 6 weken is opa weer thuis, zeg ik tegen Nara en geef haar een kus. Heb je het kettinkje van Nara nog bij je, vraagt Charlotte. Gisteren gaf Nara me het kettinkje met haar naam, dat we samen hadden gemaakt. Ja, ik heb bij me.

Het had gevroren, dus eerst autoruiten krabben. Marjolein brengt me naar de metro. Op Rotterdam-CS komen Leonie en Wouter afscheid van me nemen onder het genot van een beker koffie. Leonie vraagt of ik er tegenop zie. Nou ja, de treinreis kent in Parijs wel een uitdaging. Nog geen uur om van Paris-Nord naar Paris-Montparnasse te komen. Dat is krap.

Verder kent de route ook wel wat uitdagingen. Af en toe etappes van 35 km en weinig overnachtingsmogelijkheden. 

Na een knuffel ga ik naar het perron. Ik ben zeer ruim op tijd en met mijn eerste klas kaartje mag ik van de wachtkamer gebruik maken.

De TGV laat op zich wachten en vertrekt uiteindelijk 6 minuten te laat. Gaan we dat nog inlopen. Het antwoord is, aangekomen in Parijs, nee. Natuurijk is mijn coupé de voorlaatste van een dubbele TGV-trein. Dat wordt dus goed doorlopen. Gelukkig heb ik al in de trein een metrokaartje gekocht, want bij de automaten staan lange rijen. Metro M4 (paars) staat goed aangegeven en komt aan als ik het perron oploop.

Bij Montparnasse Bievenüe uitstappen en de borden Grandes Lignes volgen. Minuten loop ik onder de grond over rolbanden en door een labyrint aan gangen om uiteindelijk in de stationshal uit te komen.

Ik moet perron 2 hebben. Met nog geen tien minuten over zit ik in de trein. Deze horde is gelukkig genomen.

En wat was er onderweg te zien? Prachtig gele koolzaadvelden op glooiende landschappen. Richting Bordeaux wordt het vlakker en daarna gaan we in een boemel richting de Pyreneeën. 

Rond zes uur rijdt de trein Hendaye binnen. Nu nog een wandeling van 40 minuten en dan ben ik in de albergue. De zon schijnt, maar het is fris bij het water. Op de brug die Frankrijk met Spanje verbindt staat nog als aandenken aan de pre-EU tijd een oud douanehuisje met de tekst FRONTIERE. 

In de herberg wordt ik vriendelijk ontvangen. De herbergier houdt van Nederlandstalige muziek en die schalt dan ook door het gebouw. Hij kent vele sterren bij naam en staat op de foto met het standbeeld van André Hazes in Amsterdam. 

In een bar word ik aan tafel gezet bij een Zwitserse en een Amerikaan, die momenteel werkt op Sicilië. De voertaal is Engels. De bekende vragen en antwoorden gaan over en weer. Het pelgrimsmenu voor €13,40 smaakt me.

Terug in de herberg reorganiseer ik mijn rugzak voor de dag van morgen.