Pijnlijk rechterbeen

 Wo 24-04-2024 Irún - Lesaka 21 km 07:40-12:40 bewolkt, spat regen

Van het gerommel van mensen die zo nodig om zes uur stilletjes willen vertrekken, wordt iedereen op de zaal wakker. In onze kamer staan 10 stapelbedden, waarvan alleen de onderste bezet zijn. Er zijn 4 slaapkamers, dus tussen 40 en 60 pelgrims. De meesten zullen de Camino del Norte gaan lopen, langs de kust.

De waard heeft brood, croissants, cakejes, jam, en koffie en thee klaargezet voor het ontbijt. Dat gebeurt niet vaak in de herbergen. Op de achtergrond klinkt klassieke muziek. Bekende melodieën. Ook Bach komt aan de beurt met het 1e Brandenburgse Concert. Mijn dag kan niet meer stuk.

Het is nog schemerdonker als ik naar buiten stap. De route is gemakkelijk. Volg het fietspad langs de rivier, de Bodasoa, tot je de weg naar Lesaka kruist. Maar eerst Irún uitlopen. Er zijn al veel mensen op weg naar hun werk of school. Het begint te spetteren. Onder de bomen en luifels houd ik het droog.

Het fietspad, deels asfalt, maar het grootste deel steenslag, loopt comfortabel. Het volgt de meanders van de rivier en kent nauwelijks hoogteverschillen. Aan overkant ligt Frankrijk. 

Op een muur staat Palestina askatu, hetgeen betekent: bevrijd Palestina. Dat had mijns inziens eerder moeten gebeuren door de resoluties van de VN betreffende deze kwestie na te leven. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, is een oud gezegde. En dat kun je zeker van de huidige situatie zeggen.

Langs het fietspad staat een fietspomp aangelijnd en een steek-, inbussleutels en nog wat gereedschap aan de ketting. Toch mooi. Zou de Fietsersbond in Nederland ook voor kunnen zorgen.

Waar een rivier kronkelt, loopt ook een weg. In dit geval zelfs twee. De oude weg wordt nu voor lokaal verkeer gebruikt, terwijl de later aangelegde snelweg de grote afstanden tussen de steden overbrugt. Ondertussen ben ik regio Navarra ingelopen.

Af en toe gaat het fietspad door een tunneltje van 10 tot 30 meter. Nu sta ik voor het grotere werk: een tunnel van 150 tot 200 meter zonder verlichting. Je kunt het licht van de uitgang niet zien, omdat de tunnel, blijkt later, in een bocht loopt. Na enige tientallen meters is het al aardedonker. Gelukkig heb ik een nieuwe koplamp aangeschaft. Die werpt licht in de duisternis.

Mijn rechterbeen doet zeer eerst mijn kuit, daarna heup en dijbeen. Ik doe al rustig aan, het is tenslotte de eerste loopdag. Ik mag nog 6 km.

De klok van Lesaka luidt half één als ik langsloop. Klokgieten is niet een kunst die Spanjaarden goed verstaan. Het lijkt wel of er een barst in de klok zit. Hij galmt niet na.

In de albergue krijg ik een kamer met twee bedden toegewezen. Dat is mooi, kan ik goed bijkomen. Eerst nog wat eten halen. Dan ander de douche. En daarna val ik in slaap. Dat ik 's middags slaap gebeurt niet, maar kennelijk heeft mijn lichaam het nodig.

Later in de middag ga ik de kamer betalen, €25. Ik krijg uitgebreid informatie als ik vraag naar de tijden van de bus en waar te eten. Als mijn rechterbeen zich zo gedraagt als nu, kan ik morgen niet lopen en zou ik met de bus naar Donetzebe kunnen gaan om de dag erna naar Guelbenzu waar ik een Airbnb heb geboekt te lopen.

Rond onze etenstijd ga ik op zoek naar een eetgelegenheid. Na achten opent de keuken, is het antwoord. Spaanse tijden.

Het lopen doet heel zeer. Dat wordt morgen niets. Ik besluit de Airbnb-overnachting van vrijdag af te zeggen, want ik zie het niet zitten in deze conditie 30 km in niemandsland te lopen.

In een bar bestel ik een plato combinado en krijg een veel te grote en dikke lap pezig vlees met patat en paprika. Eet smakelijk!

Teruglopend naar de albergue weet ik dat ik de juiste beslissing heb gemaakt. Met dit rechterbeen kun je geen afstanden lopen. Misschien kan ik morgen hier blijven en vrijdag naar Donetzebe lopen of met de bus direct naar Pamplona gaan om daar een paar dagen te blijven.