Op de plaats, rust!

 Do 25-04-2024 Lesaka bewolkt

Na een wat gebroken nachtrust en gestrompel naar het toilet besluit in de albergue te blijven. Dat lijkt me geen probleem, daar ik de enige gast ben.

Ik nuttig een ontbijtje zittend op bed. Dat vinden veel mensen een genot, maar mij doe je er geen plezier mee.

Na negenen hoor ik gestommel en ga naar beneden. Ik leg de situatie aan de beheerders uit en natuurlijk kan ik blijven.

Later in de ochtend beeld-app ik Riecky. Ze is op verschillende tochten al mijn loopmaatje geweest en sluit deze tocht in Catalayud aan. Ik vertel haar van mijn kwetsuur en mijn plan om naar Pamplona te gaan. Als het nou helemaal niet gaat kom ik je wel halen, biedt ze aan. Ze woont al tientallen jaren in Spanje, maar dan wel in Andalusië, dus niet naast de deur.

Ik ga op zoek naar de halte van de bus naar Pamplona. Dat is 8 minuten lopen, met rugzak 10 minuten. Het is maar een weet.

Ik zie een bar vol mensen: werklieden, mannen en vrouwen, jong en oud. Het gonst Spaans. Ja, in Spanje gebeurt het in de bar. Ik bestel een cappuccino met gebak. Terwijl ik me daaraan te goed doe, schrijf ik dit eerste gedeelte van deze blog.

Ik dwaal wat door Lesaka. Een klein dorpje met prachtige eeuwenoude huizen, vaak met dieprode kozijnen en deuren, en witgekalkte muren. Ook staan er vakwerkhuizen. De kerk van San Martín de Tours is tussen de 16e en 18e eeuw gebouwd en torent hooggeplaatst boven het dorp uit. Het voorportaal is al fraai te noemen, maar de altaarretabel is werkelijk spectaculair in z'n uitbundige rococostijl. 

Terug in de albergue eet ik wat en leg ik mijn lichaam even te rusten om vervolgens een Airbnb overnachting in Pamplona te regelen.

Later op de middag is het tijd voor een blokje om en zo beland ik weer in een bar, waar ik een Oro bestel en het publiek gadesla. Aan twee tafels wordt luidruchtig gekaart, verderop zit een man de krant te lezen, een andere hangt tegen de bar de Ronde van Romandië te volgen, hij gaat twee minuten voor de ontknoping weg, een aantal vrouwen komt met tussenpozen binnen en zitten achter mij te keuvelen, een man met één been rolt in een elektrische rolstoel onder begeleiding van een donkergetinte vrouw de bar binnen, drinkt een koffie, en gaat weer weg. Trouwens, de meeste mensen drinken koffie of water.

Op de gang in de albergue ontmoet ik een andere gast, een wat oudere Bask. Hij schakelt over op Engels. Ik ben niet meer alleen.

Voor het avondeten ga ik naar een door de beheerder van de albergue op de plattegrond aangegeven restaurant. Daar mijn Baskisch wat minder is dan het Spaans vraag ik aan een wachtende vrouw welk restaurant er nu precies bedoeld wordt. Ze wijst de zaak aan. Ik naar binnen. Een vrouw komt uit de keuken en vraagt wat ik wil. Ze geeft aan dat haar zaak al vol is en loopt met me mee naar een zaak aan de overkant van de straat. Nou ja, dat blijkt de zaak te zijn, die op de kaart is aangegeven.

Ik moet nog quince minuten wachten voordat . Quince (15) proberen de aanwezige jongelui te vertalen in het Engels, maar daar komt niemand goed uit. Naast Spaans en Baskisch wordt hier weinig buiten de deur gesproken.

Een fanfareband verzamelt zich voor een oefensessie.

De plato combinado smaakt me hier veel beter dan gisteren. Alhoewel de frieten wel erg donkerbruin waren, niet te hard , maar vermoedelijk in te oud vet gebakken. Met bier, koffie en fooi voor 12 Euro. 

Buiten klinkt de fanfareband.