Net op tijd

Vr 05-05-2024 Tudela - Tarazona 23 km 07:55-13:45 half bewolkt, winderig

Prima geslapen in een ouderwets pension met een oudere dame als hospita. Hartstikke leuk, veel leuker dan een chique hotel.

Met dat ik de deur uitstap, voel ik meteen, dit wordt hem niet vandaag. Ja, soms sputtert het lichaam tegen.

De tocht gaat over de Via Verde del Tarazónica, een rechte streep vanaf Tudela naar Tarazona. In de tijd van Franco zijn, net als deze, veel spoorlijnen aangelegd om het platteland te ontsluiten. Twee jaar geleden liepen we er ook overheen van Orihuela naar Caravaca de la Cruz. De treinen rijden allang niet meer. De rails zijn weggehaald en de helft van de breedte van de spoorbaan is geasfalteerd, bedoeld voor fietsers, en de andere helft is redelijk glad steenslag voor de wandelaars, maar daar rijden juist de fietsers omdat het gladder is dan het afgebrokkelde asfalt. Er zijn veel wandelaars en fietsers actief op het pad. Van wat oude treinwielen, bumpers en dergelijke staat een beeld van een trein. De bielzen zijn ingezet als afscheiding of blokkade tegen auto's. 

Mijn darmen borrelen en regelmatig staat de naverbrander aan. Knap vervelend. Bij Cascante wijk ik even van de Via Verde af om ter plaatse uit te rusten, een koffie te halen en naar de wc te gaan. Dat lucht op. Ik zit in de Club de Jubilados. Er zitten een paar mensen in de grote ruimte annex bar. Lekker rustig, tot er een blik vrouwen binnenkomt. Wat een herrie maken die.

In de verte zie ik de besneeuwde (!) bergen die ik niet zal bedwingen, omdat ik niet in Talamantes kan overnachten. 

Het hostal is van twee tot vier gesloten. Even doorlopen, want anders kom ik net na tweeën aan. Dan is alles gesloten en kan ik wat dolen door het dorp. En zo stap ik een kwartier voor de siësta het hostal binnen. 

Tarazona heeft net als Tudela een prachtige kathedraal. De arena voor het stierenvechten is omgebouwd tot een appartementencomplex. Een goed idee dat navolging verdient.

Later in de middag bel ik Riecky, een loopvriendin die al 100 jaar in Spanje woont. Ik heb haar en Annelies, Ben en Kees in 2015 op de Via de la Plata ontmoet. In verschillende samenstellingen hebben we ook andere camino's gelopen. Zij komt dinsdag met de trein naar Catalayud en loopt dan een dag of 10 mee. 

Ik heb met al dat geborreld en gegist geen trek in een zware maaltijd en kom ik uit bij El Vaticano, een pizzeria. Ik ben een van de eerste gasten zo direct na achten. De vermoedelijke uitbater vraagt waar ik vandaan kom en hij begint tegelijk een paar woorden Nederlands te praten. Heel ver komt hij, ondanks dat hij twee jaar in Nederland heeft gewoond. Maar ja, als iedereen Engels tegen je praat. Een veel gehoorde klacht van buitenlanders. Hij maakt een vega-pizza voor me en die is lekker! Dat woord kent ie wel.