Het fluitje

Do 02-05-2024 Valtierra - Tudela 20 km 08:00-12:45 zon

Een prachtige dag. Vogels zingen, sporen van reeën en waarschijnlijk vossen, want die zie ik verderop lopen, op het klei-en-kiezelpad. Af en toe een of twee fietsers en zelfs een wandelaar. Verdwalen kan nauwelijks. Dan zou je de Ebro in lopen.

Hoe lang zouden de druppels aan de oorsprong van de Ebro er over doen om de Middellandse Zee te bereiken? Misschien eens uitproberen met een flessenpost. Briefje in een fles met de tekst: Te quero, llámame 06... En dan afwachten tot je op een dag wordt gebeld en hoort: Hola, soy Maria Dolores. Encontré tu mensaje en la botella. Leuk toch?

Voor de huttentocht in Oostenrijk afgelopen najaar met oudste dochter en haar geliefde gaf ze me een fluitje voor je-weet-maar-nooit. Zekerheid voor alles heeft ze niet van een vreemde. Ik heb het nu ook bij me en blaas er op. De vogels zijn tegelijk stil en spontaan in de rui. Het fluitje doet me ook denken aan de gymleraar op de lagere school, meester Schlinck. Volgens mij gebruikte hij het ook om onze beurt voor de springkussen, wandrek enz. aan te geven. Zo na de oorlog kon dat nog. Misschien kan ik het ook Riecky gebruiken. Eenmaal kort fluiten is linksaf, tweemaal is rechts, en lang is terugkomen. Eens kijken of het werkt. Nee hoor, grapje.

Zo langs de Ebro lopen is best te doen, afgezien dan van het glibberen over het natte pad en de hompen klei onder je schoenen. Het pad is wel vlak.

Door de stroom van de Ebro worden hele bomen of delen daarvan tegen de pijlers van de brug geduwd. Lijkt me niet zo goed voor de brug.

Vandaag nog geen antwoord gehad op mijn SMS aan de albergue in Talamantes. Dan maar bellen. Weer het bandje. Ik besluit naar de Toeristinfo te gaan. Ik leg het probleem uit. Na vele, vele zoekacties op internet en bellen met ayuntamientos (gemeentehuis) geven we het na 20 minuten op. Ze verontschuldigt zich. Dan vraag ik haar de tijden van de bus van Tarazona naar Zaragoza. Eventueel wijk ik daar naar uit. Schijnt een mooie stad te zijn.

Na twee uur lijkt het wel of er een bom is gegooid zo stil als het ineens op straat is. Bars en restaurants gaan dicht en waar de mensen blijven is mij onduidelijk. Terwijl ik deze blog schrijf, komen ineens hordes middelbare scholieren voorbij. Trouwens, allemaal wel gedisciplineerd. 

Een alleraardigste posada wordt gerund door een oudere dame, die me vriendelijk ontvangt. Later blijken meer mensen de posada te hebben ontdekt.

Ik doe nog één poging en dan stop ik met te proberen om dit weekeinde via Talamantes te lopen. Op de bonnefooi vind ik iets te riskant. Ik boek definitief een hostal in Zaragoza. Zaterdag ga ik daar met de bus vanuit Tarazona heen. In Zaragoza kijk ik wel wat ik verder doe.

De klassiek mooie vrouw achter de balie van de kathedraal van Tudela neemt te tijd om het stempel goed in mijn credencial te plaatsen. We hebben een praatje over de camino. Voor 3 Euro mag deze pelgrim de kathedraal en het museum bekijken. Een prachtige kerk met veel geschilderde voorstellingen en beelden. Overweldigend! Wel zou de stofkwast eens over de beelden gehaald kunnen worden. Dat zou de kleuren ervan doen opleven. Ik spreek mijn bewondering uit over de kathedraal. De dame beaamt dit en wenst me buen camino.

Hoog boven Tudela torent net zo'n Christusbeeld uit als in Rio de Janeiro. Het is een eind lopen, waar ik geen zin in heb. Daarom maak ik op hoop van zegen een paar foto's op grote afstand.

Ik heb trek, maar zelfs in deze toeristische stad gaat de keuken pas om 20:00 uur open. 

Het valt me op hoeveel mensen van Marokkaanse en Algerijnse komaf hier lopen. Trouwens ook van Latijns-Amerikaanse achtergrond. Maar dat vind ik logischer.