Ultiem geluk!?

Wo 01-05-2024 Villafranca - Valtierra 24 km 08:00-13:20 bewolkt, zonnetje, veel wind

Net als gisteravond is het restaurant van het hostal vanochtend ook niet open, terwijl dat volgens het bord vanaf 07:00 uur zou zijn. Dan eet ik wel boterham op mijn kamer. Gelukkig heb ik een klein warmtespiraal bij me om een kop water mee te koken. Daarmee maak ik regelmatig thee, koffie of bouillon. 

Wat doe ik met de sleutel? Er is geen sleutelbus, dus laat ik hem maar in het kamerslot. Ze zullen hem wel vinden.

Voor de derde keer neem ik de lift over het spoor. Wat een dorp. Nee hier zou ik niet willen wonen.

Het is zwaar bewolkt. Ik heb gewacht tot de regen voorbij was. Daar is buienradar toch wel handig voor. De rest van de dag zal het min of meer droog zijn.

Vanwege de vochtige paden zijn er veel overstekende slakken. Als ze elkaar ontmoeten gaan ze de paring aan. Romantisch, ach 't is maar hoe je het bekijkt. Ze steken bij elkaar een kalkpijl door de huid. Daarmee bevruchten ze elkaar over en weer. Zeg maar, twee voor de prijs van één. En na de daad sterven ze. Ultiem geluk!?

Ik loop het kilometers lange met de Ebro mee meanderend pad af. De Ebro ontspringt boven Burgos en stroomt oostwaarts om ver onder Tarragona in de Middellandse Zee uit te monden. Ik loop op een dijk van rivierklei. Dat is leuk als die droog is, maar na al die regen plakt er regelmatig een kilo klei onder mijn schoenen. Her en der verspert een omgewaaide wilg of afgebroken tak ervan het pad. 

De wind trekt aan en de lucht open. Het landschap begint met wolkenluchten die Hollands aan te doen. Door de wind gedraagt mijn rugzak zich als een windvaan en draait mijn lichaam steeds richting wind.

In Valtierra schuif ik een bar in om bij te komen. Maar wat een volk, wat een geluid. Aan geluiddemping wordt niet gedaan, heel de inrichting is hard en kaatst het geschreeuw van de mensen, want Spanjaarden praten hard, echt hard, de hele zaak door. 

Ik heb al behoorlijk wat tijd besteed om een overnachting voor het weekeinde in Talamantes te regelen, maar ik kom maar niet achter het telefoonnummer van de albergue municipal. Via WhatsApp vraag ik het aan Riecky. Die stuurt me een berichtje met het nummer. Ik bel dat nummer en krijg een bandje. Ik bel Riecky en die zegt dat het 1 mei is, en iedereen vrij is en alles dicht. Nou, dat klopt heb ik geconstateerd. Later stuurt ze me een berichtje in het Spaans, dat ik aan de albergue in Talamantes kan sturen. 

Ik kom weer even terug in de bar van eerder om een uur te wachten. Het hostal is voorzien van een elektronisch slot dat pas om 16:00 uur de toegangscode accepteert. In de bar zijn een paar mensen, maar het geluid is er even later niet minder om als er hardrock wordt opgezet.

En ja, nu kan naar binnen met code 1796. Het is wat onpersoonlijk, maar het werkt wel. Ik ben de enige in het pand. Als ik na een dut naar de doucheruimte loop, zit een oudere man achter de balie. Hij begroet me en vraagt of ik na de douchebeurt mijn ID-kaart wil tonen. Als ik dat later doe, maakt hij er een foto van. Dat mag volgens de EU regels niet. Desondanks wordt het overal gedaan. Ik heb om identiteitsfraude te voorkomen mijn BSN afgeplakt. Daar kreeg ik weer problemen mee in het Ducay hotel in Olite. De scan-app, die de riedel cijfers scant en aan de hand daarvan je gegevens ophaalt, werkte niet. Ik moest mijn BSN bloot geven. Toch raar!

Het regent. Nee, het giet, zeker anderhalf uur lang worden de straten schoongespoeld. Daarna ga ik op zoek naar een restaurant of bar waar ik mijn avondmaal kan nuttigen. Nou, vergeet het maar. Door 1 mei zijn daar festiviteiten met een massa mensen en heel veel geluid. Dus geen eten? Ja, ik had nog de helft van de durumrol van gisteravond bij me en een zak cruesli als noodvoorziening. Een pelgrim moet zich voorbereiden en met alles rekening houden. Zo zie je maar.