Alain

Rocroi - Signy-l'Abbaye 33 km 7:45-17:45 zonnig

Ik vertrek vroeg, omdat er een lange tocht op de rol staat: 33 km. Ik ga twee dagen in één lopen. Daarvoor snijd ik wel enkele stukken af, maar een meer met water heb ik Nederland ook wel eens gezien.
Vanuit Rocroi duik ik eerst het dal van de Misère (treffende naam) in om er vervolgens weer uit te klimmen. Dat gebeurt in het echte leven ook: soms moet je door een diep dal gaan, zonder dat je een uitweg ziet, om er daarna getekend maar sterker uit te komen en het leven misschien een stuk aangenamer te ervaren.
Een grijze Renault staat er verlaten bij met de radio aan. Op dit pad, hoe kom je hier, het is amper te lopen? Later zie ik hem weer, nu op de weg met iemand achter het stuur.
In de verte wuift de kerktoren van Rocroi me voor de laatste keer vaarwel. Bij Bourg-Fidèle is het nog maar 7,5 km naar Les Mazures, het dorp waar de voorzitter van de FBLL ongetwijfeld zijn oorsprong kan vinden. Bij een oude mijntoren vraag ik aan een man wat er werd gedolven. Ik verstond er geen bal van. Volgens mij was het om water op te pompen van 300 meter diep. Zijn gebit kon trouwens ook wel een nieuwe tandenborstel gebruiken.
Na een kilometer loop ik me vast in het steeds zompiger wordende land. Ik had het al aan de begroeiing gezien, het werd rietachtig. Dan maar over het hek, of beter er onderdoor, en over de weilanden, langs het spoor. En zo sta ik ineens in Rouvry-sur-Audry. Een wielrenner stopt naast me. Of ik een overnachtingsplaats zoek, hij heeft er gîte in Justine-Herbigny. Dat is net iets te ver vandaag, morgen misschien. En in Château-Porcien kun je via de Mairie gratis overnachten. Vreemd eigenlijk dat ie een bril met gele glazen draagt. Dat versterkt juist het licht en is meer geschikt voor mist en donker.
Geen overnachting te regelen in Rouvry. Twee mannen geven ook al geen raad, en één is meer grappig, vindt hij zelf, dan behulpzaam. Met 'Adieu, messieurs', hou ik de eer aan mezelf.
Nog 14 km naar Signy en ik heb er al voldoende opzitten, en het is warm, warm. Wat een klim! Ik had het al op de kaart gezien, die hoogtelijnen dicht bijelkaar. Het water spuit uit mijn lichaam, even een tandje terug. Wat een uitzicht, tientallen kilometers in het rond. De lucht is helder en schoon. Het lijkt wel een schilderij met vlakken in allerlei tinten groen, soms de vleug naar de kijker toegericht, soms naar opzij, met her en der klonters wit-bruine vlekken. Bob Ross zou hier wel mee kunnen.
In Signy eerst maar even een energieboost halen: Mars en Cola. Mooi niet, geen Mars en de Cola, alleen light of zero. Ik wil juist met!
Bij het Office de tourisme vraag ik naar een maison pour pèlerins. Dat is er niet, maar om zes uur komt er een man voor een bespreking voor het optreden van een pianist met orkest, die is pelgrim geweest en die heeft een herbergement. Op de Franse tijd komt hij aan. Slapen geen probleem. Wat mooi hè?
Onder de bespreking zit ik intussen de laatste weblogs te typen. Ik heb inmiddels wel honger, maar dat zal allemaal wel goed komen.
Alain Sivert, zo heet de man, doet de tocht in etappes van twee weken, met drie vrienden. Eén rijdt dan steeds de auto naar de volgende camping en loopt daarna de anderen tegemoet. Ze hoeven dan geen ware rugzakken te sjouwen en zijn verzekerd van een overnachtingsplaats. Een beetje halfwas vind ik het wel, lijden zul je.
Hij woont alleen, zo aan de ring te zien is zijn vrouw overleden. Op de PC schuiven foto's van zijn kinderen en kleinkinderen voorbij. Het huis is wat smakeloos ingericht met een voor de ruimte veel te grote opzichtige bank en overal stapels dingen. Terwijl ik onder de douche sta, maakt Alain pasta klaar, nou ja, kookt macaroni en serveert dat met een pot koude saus. Hij stelt voortdurend vragen, maar ik worstel zo met het veel te harde brood en de taaie korst, dat ik geen tijd krijg om ze te beantwoorden. Na het eten, het is inmiddels ruim na tienen, ga ik naar bed, moe.