1000 km

St. Jean-Soleymieux - Apinac 22 km 7:40-14:30 zon en warm

'Bon camino, César', zegt Bernard als ze om half zeven de deur uitstappen naar Montarcher, 9 km.
Ik loop weer langs het Maison de retraite met de sombere naam l'Etoile du soir. Bij ons heten ze ook altijd zoiets als Avondrood, je voelt het einde naderen. Waarom niet 'Het leven begint bij 70'. Ik heb op de tennisclub en bij de buren wel eens voorgesteld om tzt met een groep mensen een huis te kopen, alles gelijkvloers en BG, elk zijn eigen ruimten, maar ook met een aantal gemeenschappelijke ruimten om te eten, te biljarten, TV te kijken, te lezen, discussiëren, noem maar op. De een kookt, de ander doet de tuin, en sommigen doen niets.
Ik krijg de laatste tijd argwaan als er Mont voor een plaatsnaam staat, dan moet je altijd klimmen, zo ook bij Montarcher. Een paar jonge knapen op racefietsen halen me in, 'Ca va?', en ik hun in het plaatsje zelf. Vol bewondering luisteren ze naar m'n verhaal. 'Geen Fransman op het podium, hè?' Ze lachen schaapachtig: 'L'année prochaine.'
Ik heb nu meer dan 1000 km gelopen!
Het meisje bij het Office de Tourisme zet een bak thee voor me. Ze is studente politicologie, lijkt me niet leuk als je jong bent, en kent een paar studenten in Tilburg. Vergeet ik te vragen, of ze mijn nicht Eveline kent.
Onderweg hoor ik steeds een knakkend geluid. Het zijn de boontjes van de bremstruiken die openspringen. De afgelopen weken heb ik ook steeds van die autootjes gezien, of liever gezegd gehoord, die nauwelijks een berg opkomen. Het zijn Aixam's, net opgevoerde koffiemolens. Weer die straaljagers, gisteren hadden ze mij weer in de gaten gekregen. Verdacht: die bruingele rol heeft hij niet meer op zijn rugzak. Op nog geen 100 meter scheren ze boven me.
In Apinac meld ik me bij een groot vakantiehuis voor kinderen. Ik krijg een slaapkamer in het huis van de beheerder een paar honderd meter verderop. In het dorp is alleen het café zonder tap anex boulangerie open. De épicerie is op woensdag dicht. Voor het repas zit ik in het hoofdgebouw in een kamertje dat grenst aan de keuken. De beheerder heeft vanmiddag al geprobeerd een volgend adres te bemachtigen, zonder succes. Ik probeer het opnieuw, dat is altijd lastig en de jonge vrouw die in de keuken werkt, helpt me. Het wordt uiteindelijk een hotel in Retournac, alles blijkt vol. Zij heet Sonja, een beetje spichtig typeje, maar wel heel gevat en gedreven. Ze heeft alles in de gaten, leidt het uitserveren voor 70 kinderen, zingt er ook nog bij en helpt mij. Mooi van binnen.