De bokser

Gueugnon - Marcigny 22 km 8:15-15:00 regenachtig, later zonnetje

Het heeft weer eens goed geregend en geonweerd. Net als ik brood wil gaan halen, begint het weer te storten. Het is nota bene nog 700 meter de verkeerde kant op ook. 'Hij gaat naar Marcigny en wil je een lift geven', zegt de ober wijzend naar een man achter de bar. Dat vind ik dan weer iets té, maar in deze stortbui mag hij me wel in Rigny afzetten, daar is ook een bakker. De rest ga ik dan wel lopen.
Hij is Algerijn, een bokser, 60 kilo, vedergewicht is dat dacht ik, en snel zegt hij, tik-tik-tik. Vorig jaar heeft ie alles gewonnen, en hij laat daar trots een kaartje van zien. 'Tranquille, hè, tranquille', zegt ie steeds en dat gebaart hij ook met zijn handen. Dan denk ik, houd gewoon het stuur maar vast op deze glibberige weg. Zie je nou wel, straks liggen we nog in de berm. Een beetje vreemd is hij wel, teveel tikken tegen zijn hoofd gehad, zegt ie zelf. Hij heeft een hekel aan racisten en zou die tik-tik-tik wel even willen bewerken. Ik denk een aardige goser, waar je beter mee kunt eten van vechten.
In Rigny blijkt het nog maar 13 km naar Paray-le-Monial, het einddoel van deze dag, te zijn, dat is 3 uur lopen, dan ben ik daar voor 12 uur, wel erg vroeg. De lucht trekt iets bij. Is Marcigny haalbaar als ik rechtstreeks ga? Als ik via St. Yan loop is het even 30 km, en in het ergste geval kan het duimpie omhoog.
In de verte zie ik wel regen vallen en bliksemflitsen. Ik loop in de zon aan de westkant van de Arroux, wel van mijn kaart af. De correctie komt bij Digoin, een behoorlijk grote plaats. Een oudere dame wijst me er de weg, ze zegt met haar mee te lopen, maar ze loopt aanmerkelijk langzamer dan ik, dus laat ik haar achter. Bij een man vraag ik het opnieuw, maar ik vertrouw het niet, en dat blijkt ook op mijn kompas. Een andere vrouw wijst inderdaad naar de andere kant. En even later kom ik de oudere vrouw weer tegen. 'Hier links en dan rechts', zegt ze. Grappig hè?
De D982 na St. Yan vind ik zo gevaarlijk druk met nauwelijks een berm om het vege lijf te redden, dat het duimpie omhoog gaat. Als ik voortijdig dood wil, regel ik dat liever zelf dan er een ander mee op te schepen. Daar komt nog bij dat mijn leven de laatste tijd juist zo enerverend geworden is. Na een paar auto's is het raak, een terreinwagen stopt. 'Ik ga naar St. Yan', zegt de man. 'Dat is goed, want ik wil de rest lopen'. Hij is jager, vraagt van alles, en ook of hij nog bij de bakker moet stoppen, als we daar langs rijden. Hij weet natuurlijk wel wat buitenleven betekent.
Na St. Yan moet ik nog een stukje D982 aflopen, die hier wat minder druk is. Alhoewel, er zijn altijd automoblisten die je in de berm willlen drukken. Het ergste maakte ik dat mee in België, toen ik mijn wimpers van mijn oogbollen moest trekken en mijn wandelstok werd meegezogen, zo dichtbij kwam een vrachtwagen langs. Oen.
Het begint hier redelijk vlak te worden, koetjes, kalfjes en weiden. Zou een blanke koe het in de zon minder warm hebben, dan een bonte? Dat vraag ik me nou al dagen af.
Bij de Mairie verwijzen ze me door naar het Office de Tourisme. Hier wordt ik perfect geholpen aan een chambre d'hôte voor een pelgrimsprijs. Christine staat al op de uitkijk. Een kleine vrouw met een heeeeel diiieeep décoleté. Hoe dan ook, of je nou wil of niet, je kijkt erin en verdwaalt.
Mooie kamer en badkamer, ruime omgeving. Ze helpt me bij het zoeken naar een volgend adres, maar dat lukt niet goed. De dame op het Office weet waar ze moet zoeken, en ik ga weg met adressen voor de komende dagen. Met 'de rien' neemt ze mijn complimenten in ontvangst. Een boekhandel, misschien hebben ze daar een kaart waar voldoende opstaat, maar niet de 1:25.000 kaarten, want dan heb ik er tot Le Puy tien nodig. Het is zoeken, de baas werkt mee, en ik ga met een goede kaart weg. Nu nog wat boodschappen, alles dicht behalve de ATAC ergens buitenaf. Een vrouw biedt me spontaan een lift aan.
Verschillende restaurants kunnen mij niet een enorme schotel macaroni voorzetten en noodgedwongen beland ik weer bij de Turk. Een aardige knaap en we hebben het al gauw over muziek en de saz. De Turkse muziek kent kwarttoonsafstanden, wat bij ons wat jengelend overkomt. Aardig om daar eens wat meer van te weten. Hij haalt muziek uit zijn auto en wel drie kwartier schotelt hij me van alles voor: droevig, religieus, vrolijk, modern met een beat er onder, klassiek. Koffie en thee komt erbij. Een jonge vrouw komt wat afhalen, kusje links, kusje rechts, dat gaat hier overal zo. 'Mooi meisje', zegt hij als ze weg is, en dat zal ik niet ontkennen, 'maar ik ben getrouwd.' Ja, zo is dat.