Donar

Marcigny - Noailly 25 km 8:45-15:00 zon met buien

Wat een heerlijk bed was dat, natuurlijk weer zonder. Een zeer rijk ontbijt met verschillende soorten zelfgemaakte jam, fruit, noem maar op. Dat kan ze wel. Jean-Pierre houdt de grote lijnen in de gaten, hij sproeit de tuin, en zij doet de rest. Goed geregeld. Een Belg zit tegenover me aan tafel. Hij is met een stel makkers meegereden, motoren op de trailer, naar Zuid-Frankrijk, en gaat nu op de motor alleen terug naar België. Zijn makkers blijven daar.
De Loire is hier eigelijk maar een stroompje, tenminste nu, want ze kan geweldadige vormen aannemen. Een stuk verder pak ik het jaagpad langs het kanaal, en dat 13 km. Rechts van me nadert een onweersfront, de natuur houdt haar adem in, het is bladstil, vogels stoppen met fluiten, en zelfs de koeien mekkeren even niet. Het wordt donkerder, er tekent zich een streep af in de lucht, het gaat steeds harder waaien, ik zoek dekking onder een brug, want de Franse Donar is echt ziedend en spuugt al zijn gal over mij uit tot wel 30 km ver. Op mijn werk vroeg ik altijd of er nog maagden waren om te offeren, maar dan bleef het stil. Daar zit ik dan onder een brug, korte broek gewisseld voor een regenbroek, een ochtendlunch te nuttigen en bruggenwachter te spelen. Dat heeft trouwens geen zin, want het is een vaste brug. Na een half uur drie kwartier is de bui voorbij en de lucht weer schoon.
Een luide knal, het lijkt wel een explosie. Even later hoor ik een vliegtuig. Die zal wel door de geluidsbarrière zijn gegaan. Als kind heb ik dat vaak boven Vreewijk gehoord, een Starfighter die even doortrok. Later mocht dat niet meer boven stedelijk gebied.
Het kerkje van Artaix is door de bui donkerokergeel en het dak dieprood geworden, en steekt mooi af tegen het hemelsblauw en de witte wolken. De achterkant van het front is in de verte te zien, nee Donar heeft er nog geen gevonden.
Een langsvarende plezierboot met 50 etende mensen aan boord heet l'Infatigable, nou dat ben ik niet.
De Abdij van La Bénisson-Dieu is een juweeltje. De daken vallen op door het patroon en de kleuren van de geglazuurde dakpannen. Alweer een bui, ik schuil onder een dichte boom. Precies 4 uur sta ik voor de Mairie in Noailly. De vrouw achter de balie belt de beheerder van de gîte. Een oudere man die precies uitlegt waar alles voor dient en hoe het werkt. Iets te veel van het goede. Hij helpt tevergeefs met het vinden van een volgend adres.