Noailly - Renaison 22 km 8:05-12:00 zon
Om tien voor acht komt de beheerder. 'Goed geslapen?' We rekenen af, een stempel en hij brengt me netjes naar het beginpunt van de volgende etappe. Regels zijn regels. Bon voyage.
Een mooie dag om te lopen: niet warm, vrolijk zonnetje, zacht glooiend landschap, koetje links en eentje rechts, af en toe een veld maîs, een partijtje bomen en een boerderij. Frankrijk!
Een simpel tochtje tot de Chemin de Pèlerins, want daar liggen als extra beproeving van die brokken steen als verharding, ongesorteerd. Vroeger had je nootjes 4 en 5 voor de kolenkachel met een bunker, allemaal dezelfde afmeting. Daarvoor werd er gestookt in een zwarte Beckers haard met van die mica raampjes. Daar ging ongesorteerde kool in, nootjes van alles. Aan arbeidsvoorwaarden werd toen nog niet zo zwaar getild, aan kolen wel. Een kolenboer moest bij ons zo'n 100 meter lopen door het achterpad met een mud (voor de jongeren: dat is 70 kilo) kolen op z'n rug. En dat een keer of tien tot het hok vol was voor de winter. Toen we nog op de Lange Hilleweg woonden, moest hij daarmee 2 verdiepingen omhoog. Tegenwoordig mag je maximaal 25 kilo tillen. Goed die brokken als wegverharding zijn een aanslag op je benen. Als je dat de gehele weg zou hebben, moet de orthopedisch chirurg je na afloop nieuwe heup- en kniegewrichten aanmeten.
In Saint-Romain-La-Motte worden een paar mannen wildenthousiast als ze mij zien. Morgen vertrekt er een om vanaf Cahors naar St. Jean te lopen, de ander wil volgend jaar op pad. Ze raden me af over de weg naar Lentigny te lopen. Er ligt een goed bewegwijzerd pad via Renaison.
Een mooie omgeving, de plaatsjes liggen tegen de berg geplakt en zijn goed onderhouden. Ik loop langs een chambre d'hôte, zal ik?
Het is kwart over twaalf. Het Syndicate d'Indicatif is net gesloten, tot twee uur. Ik ga eerst wat eten. Dom, want nu zijn ook alle winkels dicht. Later schaf ik bij de boekhandel een boekje aan over de weg van Cluny, die ik nu volg. Daarin staan adressen en kaarten opgenomen. Bij het SI helpt de vrouw me aan adressen voor de komende drie overnachtingen. Merci bien. Voor deze nacht mag ik weer terug naar de chambre waar ik zojuist ben langs gelopen, La Mayouffière. Geen idee wat het betekent. Een oudere vrouw doet open. Met 'Voor mij bent u echt een Franse vrouw', begroet ik haar. Ze heeft zwart-bruin geverfd en gepermanent haar. Ze valt even stil, en dan zit het gesprek er direct goed in. Het pilsje sla ik niet af, zij drink anijswater, proost, chin-chin, of à la votre, het mag allemaal. De chambre stelt niet zo veel voor.
's Avonds eten we met z'n tweeën. Haar kookkunst zou wat kunnen worden bijgeschaafd. Ik krijg wel een lesje Frans. Na het eten gaat ze haar eend, parelhoenders en kippen voeren en proberen op te sluiten tegen de renards, de vossen. Dat lukt haar niet echt, met al die zooi aan pannen en bakjes. Die kippen zijn niet gek. De laatste kip werk ik met wat handgeklap naar binnen. Telkens als het scharminkel van de parelhoenders wat probeerde te eten, werd ze naar buiten gewerkt. Dat zie je bij mensen ook, dat er één de pispaal is, altijd wordt gepest en nooit doet hij het goed. Waarom wordt er niet gewoon gedeeld en normaal tegenover elkaar gedaan?
Vanmiddag zijn Marjolein en de dochters met hun vrienden naar Schiphol gebracht voor een rondje door enkele Afrikaanse landen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten