Touché

Châlons-en-Champage (werkdag) zon

Là-bas begint nu zulke vervelende vormen aan te nemen, dat ik besluit langs het ziekenhuis, een polikliniek op de route, te gaan. Om negen uur komt er een dokter, krijg ik aan de balie te horen.
Dat telefoontje gisteren naar gîte in Chaussée, dat maar niet beantwoord werd, was dat zo bestuurd?
Even de datum op mijn horloge vooruit zetten, anders ben ik niet op mijn verjaardag jarig. Om negen verschijnt er een dame in het wit met de mededeling dat de dokter vandaag in het grote ziekenhuis werkt. Ik breng mijn spullen bij de jeugdherberg, want van lopen zal er deze dag wel niets komen.
In het ziekenhuis kom ik eerst in een ruimte terecht waar kennelijk algemene afspraken worden gemaakt. En er zit een meute. Op naar de Urgence. De administratieve handelingen kosten zeer veel tijd, omdat er steeds weer anderen tussen komen. Waarom loopt dat personeel elkaar toch zo in de weg in die kleine kantoorruimte? Na anderhalf uur wachten, ik was de eerste en er zijn inmiddels was voet- en hoofdproblemen bijgekomen, word ik geroepen. Een jonge vrouw in witte jas vraagt een paar dingen. Broek uit, gaat u maar liggen. Het is jaren geleden dat een vreemde jonge vrouw, laat maar weer. Na overleg met haar chef legt ze uit, dat alle verschijnselen normaal zijn en dat ik de medicatie moet blijven gebruiken. Binnen een week moet alles wat herstellen, anders moet u terug komen. Bon voyage.
Nu ik er toch langs kom, gun ik mezelf een broodje kebab.
In Châlons zijn het als apotheken opvallend veel damesmodewinkels. Ik heb wel eens gehoord dat franse vrouwen veel geld aan kleding uitgeven, en op een pilletje wordt ook niet gekeken.
In een internetcafé werk ik m'n blog maar even bij. Daarna wat avondeten gehaald, een pizza, niet te vreten, zeker als collega Hugo me op afstand lekker maakt met een bbq.
De jeugdherberg is een vervallen zooitje: het hang- en sluitwerk, alles kan een lik verf gebruiken, het sanitair en de douches. Niet zo vreemd dat ik met een paar andere malloten die enige gasten zijn. Op de slaapzaal met 20 bedden lig ik alleen. Gezien de hitte vind ik dat wel best, want met 19 andere lichamen moet het wel verschrikkelijk warm worden.
Een sloom dagje eigenlijk op die touché na.