Maison de retraite

Châlons-en-Champage - Saint Amand-sur-Fion 32 km 7:15-16:00 zon en warm

Het opstarten duurt tegenwoordig allemaal wat langer: pil erin, pommade erop, doekje voor het bloeden, en een pleister op de wonde. Ik kan vertrekken en vroeg deze dag, want het wordt warm.
De GR loopt deels langs de Marne en deels langs het Canal, maar altijd tussen beide in. Verdwalen lijkt niet mogelijk. Een tunnel van bomen ontneemt me het uitzicht en na een paar kilometer begint dat behoorlijk saai te worden. Een pissebed zorgt voor wat afleiding, zal ik? Nee, ik ben toch zeker Koos niet?
Geen druif meer te bekennen, alleen graan, graan, en nog eens graan. Als ik mijn ochtendlunch, de tijden verschuiven wat als je het naar je zin hebt, zit te nuttigen, komen er twee Italianen op mijn pad. Ze zijn al vaker in Santiago geweest en lopen nu het stuk Reims naar Vézelay. Ze hebben niet zoveel vrij als ik, ja, wrijf het er maar weer eens in. Waarom probeer ik me nu veertig noeste arbeid voor een hongerloon toch altijd te verdedigen? En nu weer tegenover Italianen, waarvan alle ambtenaren, en dat is bijna iedereen, met 50 jaar en dan bedoel ik de leeftijd, met een soort van pensioen gaan. Liever lui dan moe, een ander kan beter dan ik, denken ze daar. Even terug, ze willen ook naar Chaussée-sur-Marne.
Jip, iedere keer prikt er een of ander beest in mijn kuiten. Daarom draag ik als het niet te warm is meestal een lange broek. Bovendien hoef ik in de dorpen dan die hordes joelende vrouwen niet van mijn lijf te houden.
Drie sardientjes passen precies in een blikje. Om en om, kopje en staartje eraf, en natuurlijk rustig blijven liggen. Het lijkt wel alsof ze er voor gemaakt zijn.
In Chaussée besluit ik door te lopen, het gaat wel lekker, het is amper één uur, en ik heb niet zo'n zin om de rest van de dag hier te gaan zitten. Morgen wil ik ook vroeg in Vitry zijn om daar wat dingen te doen.
Boven de velden naar Saint Amand zet de zon de turbo aan. Geen zuchtje wind en schroeiend heet. Ik heb Maison de Retraite 3 Vallées gebeld en ze hebben nog wel een plaatsje. En aan de naam te zien kom ik precies goed terecht, tussen de bejaarden. Ik krijg een goed ingerichte kamer en na een lekkere douche ga ik naar de ontspanningsruimte. Daar wordt het verjaardagsfeestje van een van de dames gevierd. Ik feliciteer haar en zit even later met een glas Champagne voor me en een bakje ijs. De vrouw naast me is 92 en uiterst vitaal. Ze speelt nog af en toe viool, het gaat niet meer zo vlug, maar het gaat om het plezier. Iedereen vindt het wel een eind lopen en de bon courages zijn weer niet van de lucht.
Door het ontbreken van een restaurant warm ik zelf een blik choucroute op. Best wel lekker op een warme zomerdag. Na de afwas zit ik net even buiten af te koelen of Claude komt een praatje maken. Z'n gebit heeft de tand des tijds niet doorstaan. De oudjes wonen ieder in een eigen chalet, ik slaap in het hoofdgebouw, een omgebouwde schuur van vakwerk, waarin ook de eetruimte voor hun is. Claude wacht op de nachtzuster en die komt er net aan. Ze garandeert mij, dat ik zal slapen als een roos. Ik heb me maar direct bij haar ingeschreven.
Op de TV is een 007 klassieker te zien, Live and let die, waarin James een behoorlijk groene gelaatskleur heeft. Ook de kleuren hebben kennelijk te lijden onder de hitte.