Saint Amand-sur-Fion - Vitry-le-François 14 km 7:15-10:20 zon
De nachtzuster had gelijk, ik weet ik niet wat ze met me heeft gedaan.
Weer kilometers graan. Heel wat pelgrims zijn hierop afgehaakt en hebben de
trein naar St. Jean Pied-de-Port bij de Spaanse grens genomen. Deze pelgrim
niet, die wil alles meemaken, ook deze eindeloos lijkende omgeving.
Een famous grouse vliegt vlak voor mijn voeten op en daar kiest een konijn
het hazepad.
De lucht betrekt, de wind kwam al uit het westen en het is behoorlijk koeler
aan het worden. Ik besluit de Mont de Forche ongerept te laten. Ongetwijfeld
mis ik nu een grandioos uitzicht, maar bereik ik wel zonder vloek of zucht
de Notre Dame in Vitry. Er staan wat boenmachines in de kerk en er liggen
enkele plamuurmesjes op de grond. Ik ga op de stemmen af die achter in de
kerk uit een kamer komen. Daar beginnen zo'n acht mannen en vrouwen net aan
hun koffiepauze. Dat treft. 'Bakje koffie?', vraagt een oudere man. Lijkt me
wel weer lekker. 'Plakje chocoladecake?' Als ik u niet ontrief. En dan
beginnen de vragen. Er ontstaat een levendige discussie als ik vraag of er
een direct wandelpad is tussen Vitry en Chavanges, waar twee van mijn broers
met hun vrouwen morgen een hotel hebben geboekt om mijn verjaardag zondag te
kunnen vieren. Ze komen er niet helemaal uit.
Een van de mannen brengt me naar de Congrégation des Soeurs de Jésus
Miséricordeux, alwaar ik zal overnachten. Een vrij jonge, knap ogende, soeur
staat ons te woord. Ik zou weleens willen weten, wat een jonge vrouw als
zij, zo aantrekt in het religieuze leven.
Net als ik geld heb gepind, komen de twee Italianen van gisteren eraan. Ze
vragen waar ik overnacht. Zij hebben aan het zelfde adres gedacht. Niet zo
verwonderlijk als je ook de adressenlijst gebruikt die in Reims is
uitgereikt. Ik breng hun er al pratend heen. Een van hun lijkt wel erg sterk
op mijn collega en muziekvriend Robert, zelfs in zijn manier van spreken,
die rust. Misschien ga ik Robert voortaan wel Roberto noemen.
De Notre Dame vertoond nog de sporen van het bombardement in WO-2. Het centrum van Vitry is toen weggevaagd. Als ik de kerk binnenloop klinkt weer de lievelingsmuziek van mijn vader, net als in Scherpenheuvel een paar weken geleden. Het lijkt me wel iets voor op mijn begrafenis, ooit.
Ik ben alleen in de kerk. De volgende melodie is een stuk voor dwarsfluit en orkest. Mijn dochter Leonie speelde dat instrument vroeger ook en ze had talent. Maar toen kwamen er paarden in haar leven en werd de fluit in de wilgen gehangen. Ik hoop dat ze het instrument ooit weer eens ter hand neemt. Muziek maken is tenslotte een fantastisch mooie hobby.
Van onze zuiderlingen Harry en Yvonne kreeg ik een e-mail dat zij opa resp. oma zijn geworden. Ze waren dit voorjaar al erg zenuwachtig, maar nu is het dan gebeurd. Opa en oma maken het goed, evenals dochter en kleindochter Tess. Deze pelgrim wenst de pasgeborene een lang, gezond en gelukkig leven toe.
Bij het Office de Tourisme vraag ik wat de beste weg naar Chavanges is. Dat is gemakkelijk, langs het spoor. Grappig is, dat de vrouw moeilijk Engels staat te praten en ik stoïcijns in het Frans blijf doorgaan. Uit het telefoontje dat ze zojuist pleegde, had ik het toch al begrepen.
Ik heb ook weer eens voor mezelf gekookt: sperziebonen, rijst en panga en wel een hele berg. Rijstepap vanille toe. Heerlijk.
Zit ik af te koelen op het terras, komen er twee torretjes rood met twee zwarte stippen, nee niet die, kont aan kont voorbij. En die ene loopt net zo gemakkelijk achteruit als de andere naar voren. Dat zie ik mensen zo nog niet doen.
De Italianen komen niet even bij me zitten, ze zijn teveel op elkaar gericht. Jammer.
Wat een hitte, ik kan er niet van slapen. Om te voorkomen dat het rolgordijn van het dakraam terugschiet, zet ik hem met een wandelstok klem. Daarna zorgt een strategisch opgehangen handdoek ervoor, dat alle wind die binnenkomt over mijn bedje blaast. Wat moet een mens toch allemaal doen om in slaap te komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten