Terugblik

Vézelay - zonnig

Ik slaap lang uit, tot half negen. Na de algemene plichtplegingen ga ik de post ophalen bij het postkantoor. Tot mijn verrassing liggen er behalve mijn eigen pakket, ook wat kaarten en tijdschriften. Bedankt daarvoor. Terwijl in het postkantoor bezig ben, komen opeens Marylène, de vrouw van Victor, met twee dochters binnen. Ik mocht daar spontaan meeëten en overnachten, nadat ik in Eghezée bot had gevangen. Ik ben eigenlijk zo bezig met de post, dat Marylène eerst niet goed op mijn netvlies komt, pas aan een van haar dochters herken ik hun. Wat heb ik ook al een hoop nieuwe gezichten gezien. Ze zijn met hun ezelkar van Reims naar Vézelay getrokken en gaan nu op weg naar huis. We spreken af en een halfuurtje later komen ze aangereden. Victor weer helemaal enthousiast. Wat een leuk onverwacht weerzien. En een toeval dat ik hier twee dagen blijf om wat bij te komen.
Jammer, bij Denis staat op de deur dat hij tot morgen gesloten is. Vanochtend zag ik hem nog en groette hij. Geen gitaarspelen dus.
De twee Italianen van een aantal dagen geleden blijken een Belg en een Italiaan te zijn. De Belg, die ik Roberto had gedoopt, blijft slapen bij mij op de kamer, en de Italiaan pakt vanavond de TGV naar huis. Zo zie je, je blijft bijelkaar in de buurt.
Vézelay is een dorp met vanaf de basiliek, het hoogste punt, een lange straat die naar beneden gaat. Een hele klim om boven te komen. Talloze ateliers, kunstzaakjes en café's liggen eraan, maar slechts één kruideniertje en één bakker. Ik hoor gaandeweg de dag steeds meer Nederlands.
Kijk wie komt daar nu door de poort bij Ste. Madeleine, het is de gids, die jonge vrouw van Reims. Wat is de wereld klein. Ze gidst in diverse plaatsen en blijft daar dan een paar weken in een hotel of zo.
Had ik deze eerste mijlpaal willen missen? Ik denk het niet, wat is er veel gebeurd in een goede maand. De eerste week was afzien: mijn gewrichten deden verschrikkelijk zeer. Te veel gewicht, te grote afstanden, te weinig ingelopen. Later de kloosters, wat een apart leven. Die plotselinge overnachting bij Victor en zijn gezin. De vele schoonheden die ik bij toeval telkens tegenkwam. Maar ook de mannen en vrouwen die er wat minder smakelijk uitzagen. De afgewimpelde lift van de beauty die mij naar Reims wilde rijden en de lange omweg om daar alsnog te komen. De vliegshow, barbecue, en het gezellige verblijf bij Alain en Hélène. Het probleem met là-bas, dat nog steeds niet over is. Het verlaten Noord-Frankrijk, met zijn uitgestrekte vlakten graan en wijnranken. Geen dorpen, winkels of café's. De bezoekjes die mijn wandelvrienden en broers met vrouwen mij brachten. Roger en Edouard, het mongooltje. Het ontmoeten van de vele mensen die zich belangeloos voor mij inzetten. De muzikale ontmoeting met Denis. Het mooie, maar zeker ook baggerweer. Ik zou het zo weer overdoen.