Alleen, maar niet eenzaam

Les Quatre Chemins - Nasbinals 18 km 7:45-11:30 bewolkt

Het ontbijt bestaat uit een paar sneetjes stokbrood, jam en thee. Ik maak een foto van Régine, een kleurrijk figuur. Een sigaretje minder zou geen kwaad kunnen.
Ik loop door een drassig gebied. Het doet me denken aan de Yorkshire Moors, desolaat, ruig, mistig. Ik ben alleen, maar voel me zeker niet eenzaam. In 1959 verscheen de biografie van Koningin Wilhelmina 'Eenzaam maar niet alleen'. Geloof maar, dat zij met al die mensen om haar heen vaak eenzaam was. En dat kan je zelf ook overkomen. Ik heb me vaak genoeg eenzaam gevoeld, juist met mensen om me heen. En nu, ik loop alleen, en heb het prima naar mijn zin. Alleen zijn is niet erg, eenzaam zijn is dodelijk. Dat ervaren oudere personen maar al te vaak.
Ik schrik op uit mijn verre gedachten, gewekt door motorcrossers. Even zitten, wat eten en rusten. Een jongen stopt voor een praatje. Hij gaat naar Aubrac, een stukje verder.
Ik ben vroeg in Nasbinals. Bij het Office de Tourisme kan ik niet op de PC werken, want door de bliksem ligt de internetverbinding er uit. In de epicerie laad ik mijn rugzak af met drank, melk en jus d'orange voor alle duidelijkheid, en ingrediënten voor macaroni. De dame in de gîte is erg aardig voor mij. Ze belt wat adressen in St. Côme d'Olt en ook mag ik de PC gebruiken.
Douchen, kleren wassen, een berg eten maken voor drie keer. Het lijkt wel op werken.
Als ik achter de PC zit, word ik regelmatig door binnenkomende gasten aangesproken. Het is ook wel verwarrend, maar voor mij leuk. Ik doe net of ik er bijhoor en zeg, dat ze zo terugkomt en ga verder met de blog. Het personeel spreekt haar daar later op aan, maar ze zegt dat het een uitzondering is. Wat mijn mannelijke charmes toch kunnen doen bij een wildvreemde vrouw.
Ook Mattias en zijn vriendin komen binnen. We spreken af om een pint te gaan drinken.
Nasbinals is een wat grauw plaatsje door het gebruikte bouwmateriaal. Het heeft wel een fraaie kerk.
Op het terras is het gezellig druk met het merendeel pelgrims, inmiddels bekenden. Iedereen die ik spreek, vindt het een geweldig mooi gebied. Later schuif ik bij een Zuidafrikaanse vrouw aan, een beetje aparte ook wat betreft haar kleding. Ze is journaliste en hier voor vakantie. Haar broer woont in Amsterdam. Ze stelt gericht vragen en dat doe ik terug. Ook zij wil weleens terugkijken op haar leven, eens even wat anders. Als ik vertel wat ik in mijn blog schrijf, wil ze het adres hebben. Zij is net als ik van mening, dat elk leven een sleur is, of je nu werkt, altijd vakantie hebt, alleen maar leuke dingen doet, de weg naar Santiago loopt, alles is op den duur een herhaling van zetten.
Goh, ik slaap weer alleen op een kamer. Alleen, maar niet eenzaam!