Chez Régine

St. Alban-sur-Limagnole - Les Quatre Chemins 23 km 8:00-15:00 regen, later zon

Ik sta als eerste op na een redelijke nachtrust. De wc spoelt niet door na een grote boodschap, leuk voor je naganger. Later staat de gang blank. Dat is al meer gebeurd aan de zeiltegels te zien. Het restant van gisteravond gaat in de magnetron en ieder roept in koor: 'stamppot.' Ik heb naam gemaakt.
Melanie en Sonia zitten in de bar koffie te drinken. Ik bestel er ook één en schuif aan. Zij gaan naar Aumont-Aubrac, ik 10 km verder. We zullen elkaar wel niet meer zien en dat geeft toch altijd een wat weemoedig gevoel.
Het trekt steeds verder dicht en Donar heeft nog wat hamers over. Onder een trap zitten een paar meiden te schuilen en roepen me. Ik loop eerst nog een paar stappen door, kijk om naar de dreigende lucht en besluit bij hun te schuilen. Twee leuke studentes uit Tours, de één verpleegkunde en de ander geschiedenis. Ik vertel hun van mijn oudste dochter en haar plannen om in Afrika te gaan werken. Dat vinden ze wel wat. Even later komen er nog vader en een zoon bij ons zitten. Het verhaal van de stamppot wordt verteld. We hebben trek in koffie of thee. Ik haal water en zij steken de campingbrander aan. Het wordt gezelllig onder ons afdakje.
Als het droger wordt, stap ik op. Het blijft regenachtig en regelmatig schuil in een of ander hok. Ik passeer een groep ouders met kinderen en ezels. De kinderen hebben geen last van de regen. Ze zingen luidkeels.
Bij Les Quatre Chemins komen feitelijk maar twee wegen samen. Zij kruisen elkaar. Het café en restaurant, en de omgeving, alles is smoezelig. Vieze honden, veel vliegen, niet direct een omgeving voor mij. En de gîte zijn een paar hokken met bedden, één wc en één douche, en zonder mogelijkheid tot koken. Zwaar ontoereikend voor de naam gîte.
Ik praat nog een tijd met Manfred. Hij is leraar Engels en geschiedenis op een gymnasium. In Duitsland zitten daar kinderen van 10 tot 19 jaar op. Hij heeft alleen de jongsten en oudsten. Dat vindt hij best, niet die pubers.
Aan een tafel hijsen twee mannen en een vrouw zich vol, ze hebben lol, en ik mag daar dadelijk bij gaan zitten voor het avondmaal. Er wordt geen poging gedaan om mij bij het gesprek te betrekken, en omgekeerd heb ik er ook geen zin in. Daarbij erger ik me aan de vele vliegen en de vieze honden. Op een gegeven moment komt Régine, de bazin die zo in een film kan spelen, aan tafel zitten en vraagt wat ik voor werk doe. Ik versta haar niet helemaal omdat ze nogal binnensmonds praat en de anderen er doorheen zitten te koeren. Ik ga over op het Nederlands en zeg hun dat ze mij nu ook niet begrijpen. Het wordt stil en dan kan ik mijn verhaal doen. Het eten is lekker: meloen in port, sla met een streekgerecht, lasagne, kaas (niet lekker), en een appel. Bij Chez Régine moet je niet zijn voor de overnachting en de omgeving, maar wel voor het eten.