Chapelet

Fonteilles - Conques 27 km 7:30-15:15 zon

Het ontbijt nuttig ik in de caravan, maar als ik de tafel bij le Chef zie. Dat kun je wel aan hem overlaten. Hij geeft nog een alternatieve route via Campuac aan.
Het is koud geweest vannacht en er hangt een dichte nevel in het dal. Ik loop daarboven. Het doet me denken aan de Elfendans uit die Moldau van Franz Lehar. Meester Vonder liet het stuk tijdens de muziekles horen. Die Moldau, dat als stroompje begint en uitgroeit toch een machtige rivier, onderweg van alles tegenkomend. Ik voel me in hemelse sferen, de elfjes denk ik er zelf bij. Wat een pracht, wat een intense rust, je gaat vanzelf de melodie zingen.
Het duurt wel een paar uur voor alle nevel is opgelost. De zonnebloemen moeten nog wakker worden, hun kopjes hangen nog. Een wijngaardslak kruist mijn pad. Het alternatief van de GR65 is goed aangegeven en komt bij Campagnac samen met de hoofdroute.
In Sénegues zie ik Antoine op een terras zittern. Ik schuif aan. Hij legt me de chapelet, een bidkrans die uit vijf segmenten bestaat, uit. In een boekje staan de gebeden en bijbelteksten, die je bij een kraal kunt opzeggen. Hij bidt al lopend de krans af en probeert zodoende een antwoord te krijgen welke richting hij moet inslaan met zijn leven.
Vlak voor Conques is er weer een pittige afdaling. Het is een mooi plaatsje, dat veel toeristen trekt. Het ligt geïsoleerd in een kom tussen de bergen en is omgeven door bossen. De meeste pelgrims slapen in de Abbaye Ste Foy. Ik tref daar ook de man, die me in de jeugdherberg van Le Puy spaghetti aanbood.
Met Antoine drink ik een pilsje voor toeristenprijs, dus erg duur. Zijn tocht eindigt hier in Conques. Ik wens hem sterkte bij het nemen van zijn levensbeslissing. Hij bedankt me hiervoor met een blijde blik in zijn ogen. Vanavond stapt hij op de nachttrein naar Parijs.
Met 70 pelgrims zitten we in de eetzaal. Een monnik vertelt over de verschillende voorwerpen die aan de muur hangen en uiteindelijk wordt het pelgrimslied Ultreia ingezet. Het eten is redelijk, maar gelukkig krijg ik van Manfred, die zich bij een paar Françaises heeft opgedrongen, een extra portie vis, anders had mijn maagje toch nog wel geknord. Aan mijn tafel zitten drie Franse echtparen, Fritz en ik. Het is geanimeerd en ze vinden het geweldig dat ik helemaal vanuit Nederland ben komen lopen. Tegenover me zit een sympathiek stel, dat met elkaar omgaat zoals ik denk dat het moet. Later op straat lopen ze met de arm om elkaars schouders, ze zijn gelukkig, dat zie je.
In de kerk is een mis voor pelgrims. Manfred is gevraagd een stukje voor te lezen. Anderen doen dat in het Nederlands, Frans en Duits. We krijgen een boekje met het evangelie van Johannes. Elk in zijn eigen taal. Na de mis is er een uitvoering van Haydn. Ik lig echter vroeg op bed om naar mijn eigen muziek te luisteren. Jammergenoeg, heb ik het Oekraïnse engeltje niet gezien.