Sleur

Conques - Livinhac-Le-Haut 25 km 7:50-15:00 zon

Om kwart over zeven sta ik buiten op weg naar de bakker. Die gaat pas om half acht open zegt de vrouw en het brood moet nog komen. Dat komt tien minuten later. Bastian en z'n vader Bruno gaan naar huis. Hij wil nog een foto van me maken en moet daarvoor eerst z'n camera halen. En zo wordt het tegen achten voor ik daadwerkelijk vertrek.
Conques ligt in nevelen gehuld. Het zonlicht priemt er doorheen en zorgt voor een sprookjesachtig effect. Het begint al direct met een klim van 300 meter, even de Eiffeltoren op, en het gaat steil. Zo halverwege staat het kapelletje Sainte Foy. Daar kun je even bijkomen. Bij Montredon is het uitzicht weer overweldigend.
Ik haal Fritz met een Frans maatje in en loop een tijd met hun op. Zij willen daarna op de weg blijven lopen, terwijl ik de GR wil volgen. Daarbij ontmoet ik een paar Belgen en wat Portugezen, die bij elkaar horen. Zij hebben mij in Le Puy met de Belgische Annick zien praten. Zo zie je, dat vreemdgaan zelf in den vreemde altijd uitkomt. Zij lopen met een klein rugzakje. De rest wordt met een auto vervoerd. Dat scheelt nogal wat, 4 of 14 kilo.
Dan volgt de afdaling naar Decazeville. Bij een point d'eau potage, een kraan waaruit drinkwater komt, eet ik mijn brood. Ieder die voorbijkomt zegt bonjour. Manfred komt ook langs. We lopen een tijdje op, dan gaat hij eten. Waarom wordt er aan het einde van een etappe nog een klim van 140 meter gepland? Het is de Tour de France toch niet? Mijn zolen zakken weg in het zachte asfalt of smelten ze gewoon? Fors warm dus en wat ik zojuist naar boven geklommen ben, mag ik nu weer naar beneden.
De gîte is redelijk goed. Er komen veel mensen binnen, die ik onderweg heb gezien. Ook de Belgen. Ik ga eerst een dubbele pils pakken, zuiver voor het vocht. Dan volgt het dagelijks ritueel. Ach zo wordt elk leven een sleur, ook dat van een pelgrim. Jammer, dat er hier zo weinig gebeurt. Voor Le Puy was het leven veel spannender.