Keerpunt

St. Côme d'Olt - Fonteilles 25 km 8:10-15:30 bewolkt, zon

Omdat ik zelf geen brood meer heb en geen zin heb om mijn ontbijt op straat te nuttigen, vraag ik of er nog een plaats aan tafel is. Natuurlijk.
In Espalion tref ik eindelijk een sportzaak. Ik koop een nieuw sneldrogend shirt, want mijn Reebokje is echt helemaal verwrongen en uitgelubberd, een riem die niet afgeeft, en een jackje, dat geen water doorlaat, dus je zweet erin als een otter.
Espalion is een aardig plaatsje. Er is een nationaalconcours de pétanque gehouden, daarom zaten alle chambres vol. Hé, daar zijn vader en zoon, Bruno en Bastian, die al dagenlang rond mij zweven. Hij is kunstenaar met hout en geeft daarin ook les om voldoende te verdienen. Bastian studeert letterkunde en wil vioolbouwer worden. Het hout zit hem in het bloed. Hij werkt er nu al veel mee. Maar na zijn studie eerst een trektocht door Mongolië met een paard.
Antoine komt er ook nog bij. Hem heb ik bij Régine in Les Quatre Chemins ontmoet. Hij werkt bij Bosch. Hij staat op een keerpunt in zijn leven: het werk blijven doen wat hij nu doet of zich wijden aan een religieus leven. Geen gemakkelijke beslissing. Dat geldt voor alle keerpunten: beroep, trouwen, kinderen, scheiden, ... De gevolgen zijn vaak bepalend voor de rest van je leven. Soms zijn ze prettig, soms ook niet.
Ook der Fritz komt er aan. We lopen geruime tijd met z'n vijven op, dan haken Bruno en Bastian af om te eten. Later gaat Antoine alleen verder. Bij Montegut, heb je 'm, stijgt het een paar honderd meter. Ik voel me weer net een citroen, die onder een pers ligt en ben blij als ik de camping zie.
Een prachtige stacaravan voor mij alleen, nou ja, later komt er een Duits stel, Klaus en Katrien, bij. Door de baas van de camping, die ik 'Chef' noem, laat ik me overhalen om aan het repas mee te doen. Ik beding korting, maar mag daar niets over zeggen. De anderen betalen allemaal meer. En wederom verschijnen Fritz, Manfred en een Franse knaap.
Het repas is gezellig. Le Chef serveert een muskaatwijn, doet u mij maar een fles, meloen, pasta, maar dan wel erg lekker, sla, het bekende kaasplankje, laat ik graag aan een ander over, een vruchtencocktail en een streekdrankje, gemaakt van een mintplant uit de omgeving van Aubrac, toe. Goed gedaan, mevrouw de kokkin!
Er wordt Duits en Frans gesproken. Klaus en Katrien komen net als Manfred als Karlsruhe en zijn beiden leraar.
Door de drank slaap ik goed, maar word wel wakker van de kou.