Mijn-Vaderdag

Le Puy-en-Velay bewolkt

Om zes uur word ik wakker van een mobieltje. De andere drie gaan naar de pelgrimsmis en het is drie kwartier gestommel en geritsel. Ik blijf nog even liggen, maar ben klaar wakker als ochtendmens.
Eerst de poste restante maar eens ophalen. Het boekje van de GR65 dat ik vanuit Vézelay heb doorgestuurd en de spulletjes die Marjolein heeft gezonden. En ik stuur ook wat boekjes en kaarten naar huis, die hoef ik niet meer mee te zeulen.
3 augustus, de geboortedag van mijn vader. Hij had vandaag 95 geworden, het heeft echter niet zo mogen zijn. Met net 64 jaar hield het aardse bestaan voor hem op. Het had hier voor hem leuker kunnen zijn. Ik sta hier in de kathedraal bij de Prière dans l'épreuve, het Gebed tijdens de beproeving, die hij wel heeft gehad. Hoewel hij van huis uit niet godsdienstig was, is hij later wel tot de gereformeerde kerk en door mijn moeder tot de hervormde kerk toegetreden. In zekere zin was hij wel gelovig, in ieder geval hoopte hij op een hiernamaals. Tijdens zijn crematiedienst is de psalm 'Een vaste burcht is onze God' gespeeld. Ik steek een kaarsje op al heb ik maar 1 Euro 96 ipv de 2 Euro. Het brandt er niet minder om. Ha Pa, ik hoop dat waar je ook bent, het goed met je gaat. Het is vandaag Mijn-Vaderdag!
In het wijkje achter de jeugdherberg is een schoenmaker. Een vrouw die passeert, zegt dat het een goede is. Dat hoop ik ook, anders heb ik een echt probleem. Hij kan de schoenen van nieuwe hakken voorzien. Die zijn afgesleten na 1200 km. 'Vandaag klaar?', vraag ik. Nee, de lijm moet goed drogen, morgen om half negen. 'Zeker weten?' Ja, om half negen.
Mijn haar is ook aan een knipbeurt toe. Normaal ga ik naar Coupe de Ville, een paar leuke jongens, zeg maar nostalgisten, in Bergschenhoek, kunnen aardig knippen, koffie of bier erbij, draaien goede muziek en kunnen daarover een half uur met mij ouwehoeren. Daarna kan ik weer een week of zes bijkomen. Ik ga nu naar een echte Coupe de Ville, 't is zoeken op maandag, maar deze is open. Een meisje ontfermt zich over mijn hoofd. Haar handen stinken naar de sigaretten. Ze knipt aardig, voor de helft van de prijs en zo zit het ook, en zonder het entertainment.
De rest van de dag houd ik me bezig met nietsdoen en dat is verrekte lastig. Ik snap niet dat mensen dat leuk vinden. 's Avonds loop ik de keuken binnen om wat thee te zetten en maak een praatje met een meid van rond de twintig, de andere haalt de tien met tellen niet, en een oudere vrouw zegt ook af en toe wat.