Romance op de Chemin

St. Privat d'Allier - Saugues 20 km 7:45-14:00 zon

Er staat een groep mensen om zes uur op. Ze doen zachtjes, denken ze, maar met hun gefluister en geritsel is iedereen wakker. Ik zit in de tweede shift met het ontbijt. Jean-Marc geeft een stempel en je kunt wat in het gastenboek schrijven, dat daartoe uitnodigend op tafel ligt, en wat geld stoppen in de donatiepot. Met een zoen en/of handdruk wordt er afscheid genomen van Marie en Jean-Marc. Zij kent ieder bij naam. Onvoorstelbaar, ik heb al moeite met mijn eigen naam als ik 's ochtend in de spiegel kijk.
Als ik buiten kom, zit Sonia de laatste trekken van haar sigaret te nuttigen. We lopen een uur met elkaar op, daarna haakt ze af. Mattias staat bij Rochegude op de rots naast de ruïne. Ik roep dat ie gevaarlijk doet en naar beneden moet komen. Hij groet.
Regelmatig loop je over elkaar heen en af toe met elkaar op. Bij Monistrol moeten we voor l'Allier door een diep dal om daarna 400 meter te mogen klimmen naar Montaure. Heb je 'm door: Mont Aure! Het landschap is fraai met vele vergezichten van bomen, gras, koeien en bergen. Schilderijtjes zijn het. Tegen tweeën ben ik in Saugues, waar ik slaap in de Margeride, een soort jeugdherberg. Ik slaap met Manfred, een Duitse knaap, dat praat wat makkelijker, en een Parijse jongen.
In het café schuit Melanie aan. Ze schrijft dagelijks een kaart, nu nummer 12, naar het thuisfront, Zonder internet kan het dus ook. Joseph, de broer van Berry mijn collega, komt voorbij. Hij is op zoek naar Dominique. Die bent ik onderweg wel tegengekomen, maar ze liep erg traag.
's Avonds zit ik, hoe kan het ook anders, naast Mattias aan tafel. Hij loopt al twee dagen met hetzelfde meisje. Een romance op de Chemin kan zomaar ontstaan. Na half negen wordt het pas lekker buiten. We zitten weer met hetzelfde groepje, Sonia, Melanie en Cécilia, te praten. Over eten gaat het. Wat is nou echt Nederlands eten? 'Stamppot', antwoord ik. Ik leg uit wat dat is en we spreken af dat ik het morgen zal maken.