Tabia

Lamothe - Nogaro 27 km 7:05-13:00 bewolkt, spatje regen

Dat was weer een lekker nachtje: Karl snurkend onder me, regelmatig gaat er iemand naar de wc en dan kraakt de deur hevig, zo halverwege de nacht een pittige onweersbui, raam nog verder dicht waardoor ik echt mijn bed uitzweet.
Der Fritz weet wat een pelgrim nodig heeft: muesli met rozijnen en vruchten. Het lijkt wel betonspecie, maar je loopt er uren op. Dan ook nog bruin brood. Geweldig gewoon.
Het is nog schemerachtig als de hele groep al op pad is. Al snel ben ik iedereen voorbij en loop daarna de hele dag alleen. Niets ongezellig. Pelgrimeren is tot jezelf komen, en dat doe je niet met vijf mensen om je heen.
Net voor Manciet haalt een jonge vrouw me in. Het blijkt een Duitse, nadat ik enkele talen heb geprobeerd. 'Je loopt snel', zegt ze. Jij anders ook, en ik vertel het verhaal van mijn bijnaam. Bij het restaurant drink ik een bak koffie. Als ik weer opstap, zie ik de Duitse een paar honderd meter voor me. Omdat ze de Eglise l'Hôpital even bekijkt, haal ik haar in. En zo gaat het steeds. Bij Nogaro loopt ze een kilometer in mijn kielzog, echt nog geen meter schuin achter me. Dat loopt natuurlijk wel lekker, stilzwijgend in het zelfde ritme. Dan raken we toch aan de praat. Ze doet de tocht uit sportieve en uit religieuze overwegingen. Dat is niet zo vreemd want ze heeft de sportacademie gedaan en heeft theologie gestudeerd. Ze is Pfarrer, priester, van beroep en heet Tabia. Ze was bij de groep mensen die later bij Fritz kwam. Ze komt uit hetzelfde dorp als Fritz. Zij loopt de tocht vanuit Thüringen in verschillende delen. Haar ouders volgen haar met de auto, zodat ze nu geen zware rugzak hoeft te dragen. Over een week is ze echter op zichzelf aangewezen omdat haar ouders dan teruggaan. Ze wil ook nog een keer naar Rome lopen, daar denk ik ook aan, en naar Jeruzalem, dat vind ik iets te ver.
Bij het plaatselijk radiostation D'Artagnan vraag ik of ik de wc mag gebruiken en een plaatje mag aanvragen. Het laatste moet echter via internet.
Vanavond wil iedereen omelet eten. Dat vind ik iets te heftig voor mijn bloedvaten, dus pak ik een diepvries maaltje couscous. We zitten weer met z'n tienen aan tafel.
De gîte is behoorlijk. Ik slaap in een grote ronde ruimte met 14 bedden.