Free as a bird

Sahagún - El Burgo Ranero 18 km 8:25-12:45 zon

Dat slaapt goed, alleen op een hele verdieping en dan pas opstaan wanneer je uit jezelf wakker wordt. Bij het ontbijt tref ik Pieter en Han, ze gaan ook naar El Burgo. Buiten is het koud. Nog wat onwennig wankelend op mijn hoeven als een pasgeboren kalfje loop ik de eerste kilometers, daarna komt mijn lichaam in cadans, mijn cadans op mijn camino. ´Free as a bird´, zong John Lennon postuum en zo voelt het, geen druk meer van een einddatum.
Dat was een saai stuk camino langs de weg. Gelukkig zorgen een paar schaapskuddes met herders en honden voor wat afleiding. Een povere streek, je treft er nog lemen huizen en schuren aan. De jeugd is er weggevlucht, die zoeken meer uitdaging. Ook de herberg ´Dominco Laffi´ in El Burgo Ranero is van leem opgetrokken. Twee 60+ dames zwaaien er vrijwillig de scepter en vertellen de pelgrims precies wat ze wel en niet mogen. Een van hun komt van Hawaii, maar ze heeft er verrekt weinig meer van.
Leonie belt en vraagt hoe het gaat. Zij vindt het jammer dat we elkaar voor ze naar Afrika gaat niet meer zullen zien. Ja, dat vindt ik ook wel, volgend jaar januari als ze terugkomt, hebben we elkaar 7 maanden niet gezien. Ze wordt op 2 oktober door een schare fans op Schiphol uitgezwaaid.
De Duitse Daniela, Patricia en ik spreken af met elkaar te eten. Daniela viert bij het inkopen doen haar taalvaardigheid bod op de slager. In plaats van gehakt worden het twee stukjes vlees die we zelf in blokjes mogen snijden. De meiden staan versteld, dat een oude knar zo snel een lekker potje kan koken. We eten er goed van en geven het restant aan een paar Japanners, die net zijn binnen gekomen. Zij blij, wij ook want dat scheelt in de afwas. Oh, wat is dat een gemene gedachte, je geeft iets weg uit barmhartigheid, niet om er zelf beter van te worden.
Op de kamers staan 3 of 4 stapelbedden. Door het ontbreken van een plafond kun je alles uit de andere kamers horen. Over snurkers heb ik het maar niet meer, 3 van de 5 op mijn kamer!